Frá Daglegu Amstri

Það er svona upp og ofan að frétta hjá manni núna. Stærstu fréttirnar eru þær að ég er búin að skila MA-ritgerðinni endanlega og nú er bara að bíða og vona að maður hafi ekki gert skandal. Reyndar á eftir að prenta hana út og svoleiðis en það er ekki gert strax, ekki fyrr en hún er leiðrétt held ég. Rosalega var ég orðin þreytt á þessu. En samt er ég bara sátt við útkomuna enda var ég með frábæran leiðbeinanda, hana Guðrúnu B. Guðsteinsdóttur.

Annars er ég hálfhissa á þessari meðgöngu sko, því að ég hélt að þetta yrði alveg eins og þegar ég gekk með Ævar. Þá var ég að drepast úr ógleði alveg stanslaust í 6 vikur, fram að tólftu viku, og kastaði mikið upp. Núna er ég með frekar milda ógleði, aðallega ef ég verð svöng, og ég hef ekkert kastað upp má segja. Það er fyndið hvað maður breytist rosalega á meðgöngu, maður getur engann veginn þolað neins konar hungur. Þá er bara eins og maður verði brjálaður af hungri. Vanalega get ég verið matarlaus án vandræða í þónokkuð langan tíma. En þegar ég er ólétt þá verð ég bara eins og brjálað villidýr ef ég finn fyrir hungri. Ég var svo svöng um daginn og svo þegar ég opnaði ísskápinn var ekkert til, og ég sver það, ég nánast brotnaði algjörlega niður andlega og vildi helst bresta í grát. Já, svo er það annað. Gráturinn... Hormónaflæðið er svo mikið að maður bara brotnar við fáránlegustu hluti. Var með fjölskyldunni í Hagkaup í Smáralind í gær og við settum aðeins inn í barnabíóið og horfðum á Mjallhvíti og dvergana sjö. Ég var bara með grátstafinn í kverkunum allan tímann og svo þegar hún dó eftir að hafa bitið í eplið, þá var mér algjörlega lokið, og það bara runnu niður tárin í stríðum maskara-straumi. Svo tók ekki betra við þegar prinsinn kom kyssti hana "Love's First Kiss". Þá var mér allri lokið og varð bara að ganga út. Þetta er ógeðslegt ástand á manni. Ég þurfti að margsegja sjálfri mér: ,,Nína. Get a grip woman! Þetta er teiknimynd!"

Annað sem einkennir þessa meðgöngu og ég vona að verði bráðum búið, er að ég er alveg óskaplega þreytt. Ég hef ekkert úthald og finnst alltaf eins og ég hafi verið að vinna 13 tíma vinnudag. Ég bara sit í Lazy-boy stólnum inní stofu og get mig ekki hreyft. Þegar ég er búin að elda og sinna mínum skylduverkum heima þá er bara engin orka eftir. Þetta er mjög óþægileg tilfinning. Maður er eins og gamalmenni. Við fórum í göngutúr um helgina til dæmis, og ég dró fæturna alla leið. Hélt að ég myndi ekki meika það heim aftur.

Svo er krakkarnir byrjaðir í fermingarfræðslu. Eða byrja semsagt í dag og verða út þessa viku. José ætlaði nú ekkert að fara fyrst, hafði ekki áhuga á að fermast og svona. Svo samþykkti hann að gefa þessu smá séns. Fríkirkjan hefur þetta svona af því hún er ekki hverfiskirkja og sóknarmeðlimir búa svo dreift. Þau verða 4 tíma á dag út þessa viku og fara í heimsóknir hitt og þetta. Síðan verður þetta bara einu sinni í mánuði út veturinn. Það verður kannski skírn og ferming allt í einu í vor?

Nínos hefur tjáð sig og líka krílos
9v + 4d.