Jæja, ég er nú svo móðguð yfir því að enginn hafi kommentað hjá mér að það liggur við að ég hætti bara þessari blogg-vitleysu. Það er greinilega ekki mikill áhugi þarna úti fyrir mínu ótrúlega viðburðaríka lífi. Ég hef nú samt sem áður ákveðið að þrjóskast við í smá tíma áfram, sérstaklega þar sem ég mun mjög bráðlega setja inn tilkynningu sem er afar mikilvæg. Þið sjáið þetta kannski á morgun.

Annars er ýmislegt að frétta af mínu liði. Við fórum upp á völl í gær að sækja José úr Skotlandsferðinni. Hann virtist vera ánægður með ferðina en var frekar þögull eins og vanalega. Hann stoppar nú oftast ekki þegar kemur að vitleysunni og bröndurunum en þegar maður vill fá að vita eitthvað sem skiptir máli, þá þarf að draga það uppúr honum með töngum. Ég alla veganna vona að þetta hafi verið skemmtileg reynsla fyrir hann. Hann leit í það minnsta vel út.

Stelpurnar eru sko útsmognar. Þær tilkynntu það allt í einu í gær að þær ætluðu sér sð sofa uppi hjá mömmu. Það hafa þær nú aldrei gert áður og mér fannst þetta frekar dularfullt. Var annars mjög ánægð með þetta út af því að þetta styrkir sambandið við mömmu og svona, gaman fyrir old múttí að hafa krakka á heimilinu. Það var ekki fyrr en ég áttaði mig á að þær hafa auðvitað gert þetta vegna þess að þær vita að mamma myndi aldrei senda þær snemma upp í rúm eins og við gerum. Já, þetta er útsmogið lið, ætli þær hafi ekki verið í fullu fjöri í alla nótt, horfandi á Cartoon Network og svona.

Annars er dálítið erfitt fjölskyldumál í gangi núna. Rúmlega tvítugur frændi minn er nefnilega týndur og hefur ekki sést í 3 vikur. Við erum öll að farast úr áhyggjum, sérstaklega vegna þess að við vitum að hann hefur verið í slæmum málum undanfarið varðandi fíkniefni og svoleiðis. Við biðjum bara til Guðs að hann finnist fljótt og heill á húfi.

Svo er þvílít drama í gangi varðandi Ævar litla. Hann er nefnilega búinn að vera þokkalega erfiður í 1 og hálfan mánuð varðandi svefn. Hann hefur alltaf frá fæðingu sofið vel á nóttunni, bara vaknað svona 2-3 til þess að drekka. Málið er bara, að það hvarflaði ekkert að mér að hann ætti kannski að hætta að drekka á nóttunni eftir að ákveðnum aldri væri náð. Ég var aldrei að pæla í þessu. Bara rétti honum pelann og sofnaði svo aftur. En eftir að hann varð 6 mánaða varð ástandið óþolandi. Hann er bara búinn að vera vaknandi allar nætur stanslaust, rosalega pirraður og það eina sem virkaði var að gefa pelann. Eftir einn og hálfan mánuð án þess að sofa almennilega, ákvað ég að taka á málunum. Barn sem er að verða 8 mánaða á ekki að þurfa að vakna á næturnar til þess að drekka. Sérstaklega ekki þegar barnið er farið að borða jafnmikið og Ævar og sérstaklega ekki 8-10 sinnum á nóttu! Ég ákvað því í samráði við Lazaro að bara ekki gefa meiri pela á næturnar. Mér hafði verið sagt að þetta væri rosalega erfitt, hann myndi gráta rosalega, jafnvel í nokkrar nætur, en maður mætti ekki gefa sig ef maður byrjaði, því þá yrði ómögulegt að venja hann af þessu. Við gerðum þetta í fyrrinótt og bjuggumst við margra klst. grát og látum. En þetta gekk furðuvel. Ævar náttúrulega ekki sáttur, og grét oft þarna um nóttina þannig að maður svaf ekki mikið. Ég setti alltaf spiladósina hans í gang, nuddaði mallann á honum, gaf honum snuð (sem ég þarf reyndar að halda við því hann tekur í raun ekki snuð, það dettur alltaf út úr honum) svona til þess að sefa mestu sogþörfina. Svo undir morgunn tók ég hann uppí til okkar því honum leið svo illa. Hann fékk svo að drekka kl.8 um morguninn en ég passaði mig á því að hann væri ekki í rúminu sínu og vel vaknaður. Greyið var frekar svangur og sjokkeraður eftir nóttina. Ég er mest hissa á því hvað hann var góður að sofna aftur eftir að hann byrjaði að gráta. Maður var alveg búin undir margra klst. grát í einu eins og var búið að vara mann við. En það gerist kannski frekar þegar börnin eru látin gráta út. Við gerðum það ekki, ekki séns að maður gæti bara látið hann gráta sjálfan. Síðan var önnur lota í nótt og við bjuggum okkur undir það sama. En viti menn. Litla greyið var bara rosalega góður. Hann vaknaði reyndar rosalega oft, eins og vanalega. En hann fékk enga mjólk og sætti sig bara við það. Hann fór alltaf strax að sofa aftur eftir að ég talaði við hann og gaf honum snuðið og grét ekkert. Enda grætur hann yfirleitt mjög lítið. Hann fékk svo að drekka kl.7 í morgunn eftir að hafa staðið sig eins og hetja. Ég vona svo að með vananum hætti hann þessu næturbrölti og sofi bara nóttina án þess að vakna svona. A.m.k. erum við búin að taka út það sem var aðalhvatinn til þess að vakna, semsagt mjólkina.

Bless í bili,
Vondamamma.