Margt að gerast

Það er náttúrulega margt á seyði núna enda langt síðan ég hef bloggað. Það helsta er náttúrulega þetta sem er að gera sig í Landakotsskóla. Við erum svo rosalega ósátt við þetta allt saman að við tökum að öllum líkindum krakkana úr skólanum og þau hafa fengið inni í Langholtsskóla í haust. Ég sé engann tilgang í því að setja þau í skóla sem er þetta langt í burtu og borga undir þau strætómiða eða bensínkostnað og svo 40 þúsund krónur á mánuði í skólagjöld ef að það er búið að hrekja allt besta kennaraliðið og þennan yndislega skólastjóra á brott. Þá er bara auðveldara að þau séu í sínum hverfisskóla. Ég var reyndar stressuð þegar ég hringdi í Langholtsskóla vegna þess að ég var ekki viss um að þau mættu fara þangað. Þau máttu það ekki síðasta haust vegna þess að þau töluðu ekki íslensku. Þess vegna sendi ég þau í Landakot, vegna þess að ég vildi ekki að þau færu í þessa nýbúadeild í Austurbæjarskóla. Reyndar sagði skólastjórinn að þau myndu fá betri þjónustu þarna niður í bæ, semsagt fleiri klst. á viku í íslenskukennslu, en ég sagði að besta íslenskukennslan sem þau fengju væri að vera í bekk með íslenskum krökkum en ekki útlendingum þannig að ég væri alveg sátt við bara 2 klst. á viku í sérkennslu í íslensku. Þau fengu ekkert meira í Landakoti og samt er árangurinn frábær.

Síðan er ég byrjuð að vinna (er í vinnunni núna) og Lazaro vann sinn síðasta dag í gær því hann er kominn í 3 mánaða langþráð feðraorlof. Þetta er mjög skrýtin tilfinning og ég var í einu stressi í morgun að skipuleggja fyrir Lazaro hvernig hann ætti að hugsa um Ævar og matinn og krakkana. Ég vona að þetta gangi allt saman vel en manni finnst mamma náttúrulega vera algjörlega ómissandi. Ég hef aldrei verið svona lengi frá Ævari mínum, það lengsta var þegar ég fór á árshátíð Símans, en núna vinn ég 8 tíma í dag. ANnars verða vaktirnar styttri í sumar, 6 tímar í senn og ekki um helgar eins og í dag. Á bara eftir að vinna 2 laugardaga í viðbót, það er öll helgarvinnan. Síðan vinn ég á virkum dögum eftir það.

Annað nýtt er að við erum loksins búin að fjárfesta í nýjum bíl sem rúmar alla fjölskylduna. Þetta er Opel Safira, árgangur 2000, keyrður 74 þúsund, silfurgrár, sjálfskiptur og sjö manna. Okkur langaði ekkert sérstaklega að eyða pening í þetta en bara urðum. Erum búin að vera að keyra á 5 manna ameríska bílnum hennar mömmu sem er náttúrulega stórhættulegt og kolólöglegt þar að auki. Þetta er ákveðinn léttir fyrir okkur. Nú getum við skroppið út úr bænum án þess að vera að storka örlögunum. Ég er svakalega ánægð með bílinn. Verð bara að viðurkenna það.

Svo var náttúrulega 17. júní í gær og við áttum alveg frábæran dag. Það var svo skemmtilegt að leyfa krökkunum að upplifa þetta í fyrsta skiptið, þjóðhátíð á Íslandi. Vorum alveg heillengi niðrí bæ og svo líka heima hjá Rósu frænku sem var með opið hús í Kópavoginum og alls kyns kræsingar. Þvílík blíða og yndislegur dagur. Ég er þakin freknum bókstaflega. Svo var ekki verra að Lazaro hitti kunningja sína tvo frá Perú og þeir voru þvílíkt að dásama mig. Hvað Lazaro væri heppinn að eiga svona unga og (uhmm...hehe) fallega (why....thank you) konu sem væri að hjálpa honum með börnin hans. Ég var bara svífandi um þarna í öllu þessu hrósi. Always nice to be appreciated.

Síðan er annað sem hefur verið kvartað yfir og það er ljósmyndaskortur. Afsökun mín fyrir því er margföld. Í fyrsta lagi þá hef ég ekki lengur aðgang að stafrænu myndavélinni sem ég hafði áður og þá verður þetta meira mál. Það er svo leiðinlegt að skanna inn myndir. Í öðru lagi þá hef ég ekki haft efni á að láta framkalla filmuna í gömlu myndavélinni, en í henni eru td. allar skírnarmyndirnar. En núna er ég búin að druslast til þess að framkalla og mamma gaf mér stafræna myndavél þannig ða von bráðar munu birtast hér myndir ykkur öllum til ánægju og yndisauka.

Núna nenni ég ekki meiru,
Nínos.
p.s. Ævar litli varð hálfs árs í gær á 17.júní!!!!!