Nínan FljúgandiJæja, þá er maður loksins mættur á bloggið aftur. Ég er búin að skila af mér fyrsta uppkast af MA-ritgerðinni og upplifi sjálfa mig nokkuð frjálsa þar til ég fæ hana í hausinn aftur. Alltaf þegar mig langaði að blogga eða fara á MSN þá fékk ég sting af samviskubiti út af ritgerðinni og hætti því við. Þetta hefur líka ekki verið auðvelt að gera með allt liðið sem treystir á mann.
José lenti í slysi í skólanum, það var kastað á hann borði (allt í góðu gamni samt) með þeim afleiðingum að hann tábrotnaði á stóru tá vinstri fótar á tveimur stöðum. Nöglin rifnaði líka frá og var saumuð aftur á. Bjakk, þetta var ógeðslegt og blæddi rosalega mikið. Ég var í marga tíma með hann þarna á slysó. Núna er hann í gifsi og með spelkur á tánni. Þetta er mjög slæmt út af fótboltanum en núna er einmitt Reykjavíkúrmót í gangi og hann missir af fullt af leikjum. Verður eflaust frá í 3-4 vikur.
Það versta við þetta (út frá eiginhagsmunasjónarmiði) er að hann var nýbyrjaður að bera út DV og Fréttablaðið til þess að safna upp í utanlandsferð til Skotlands sem hann fer í með Þrótti næsta júlí. Og guess who er búin að þurfa að leysa hann af? Þannig að núna byrjar dagurinn hjá mér klukkan 5.20 á morgnana. Ég er sko ekki hress með þetta. Taldi mig hafa lokið blaðburðatímabili lífs míns. Þar að auki er þetta lífshættulegt start hvað mig varðar. Fyrsta morguninn gleymid ég að fara í sokka í strigaskónum og fékk risavaxnar blöðrur á báða fætur. Svo þegar ég var að bera út í morgunn tók ekki betra við. Ég er með blaðakerruna og hana Kleinu (hundinn minn) með mér og ætla að ganga fyrir hornið á mjög hárri byggingu. Það var mjög mikið rok í morgunn og myndast ekki þessi svaka sviptivindur akkúrat þarna sem skellur á mér og Kleinu. Ég finn bara hvernig kerran rifnar úr höndunum á mér, lendir á lærinu á mér á fullu afli og flýgur svo yfir hausinn á mér!!! Síðan sé ég allt í einu fjórar loppur fljúgandi í lausu lofti og var þar Kleina gólandi sem sveif framhjá mér. Áður en ég vissi af tekst ég sjálf á loft (já, þetta er satt) og flýg á ofsahraða aftur fyrir mig og lendi af fullum krafti með bakið á handrið sem var þarna nokkrum metrum bakvið mig. Líkaminn á mér fettist aftur á bak og ég heyrði háann smell í bakinu. Ég meiddi mig rosalega og brá ekki síður. Ég þurfti að haltra og skakklappast á eftir kerrunni og blaðabunkanum sem hafði dreifst út um allt. Síðan kláraði ég síðustu húsin, sem voru sem betur fer ekki mörg, og ég veit ekki hvernig ég fór að því. Ég fór að grenja þegar ég kom heim lurkum lamin, meira af áfalli heldur en sársauka, þótt ég sé helv... aum eftir þetta. Þetta virkar kannski eins og það sé fyndið en það er ekki gaman að fljúga í lausu lofti án þess að hafa beðið um það, því get ég lofað.
Ævar litli er algjört krútt og alltaf að uppgötva eitthvað nýtt (sérstaklega með því að smakka það). Hann hefur eignast sín eigin áhugamál sem felast meðal annars í því að sjúga litla loðfílinn sem hann á (er ljósmynd af honum með þennan fíl einhvers staðar hér) og að lesa dagblöð, eða réttara sagt tæta þau í sundur. Þetta er eiginlega frekar hentugt vegna þess að loksins get ég lesið blöðin aftur í friði. Ég set Ævar bara í hásætið sitt við hliðina á mér og á meðan ég les blað dagsins í dag rífur hann blað gærdagsins í sundur. Við erum sko ágæt saman á morgnana.
Rosario er búin að vera í margar vikur í dansi í Kramhúsinu. Þetta kallast víst jazzfunk eða eins og ég orðaði það í eitt skiptið: fuzzjank. Núna ætla þær að sýna á sunnudaginn fyrir aðstandendur í Tjarnarbíó. Þetta er voða gaman fyrir hana. Hún elskar að dansa. Ég er mjög spennt að sjá þetta.
Af Kelly er það að frétta að hún er loksins að ná lestrinum. Þetta virðist bara hafa komið einn daginn. Ég var alveg hissa. Hún hefur nefnilega sýnst svo lítinn áhuga á því að æfa sig í lestrinum. Hún er miklu meira í Barbie og Cartoon Network sko. En þetta er allt að koma hjá henni.
Svo átti ég líka afmæli í fyrradag. Ekki það að ég hélt ekkert upp á það. Fékk samt nokkrar góðar gjafir og fallegan túlípanavönd frá bróður mínum, honum Gunnari. Hann er alltaf jafn tryggur þessi elska.
Jæja, ég þakka öll sms-skilaboð sem ég fékk á afmælisdaginn og læt þetta duga í bili. Ævar er farinn að mótmæla hér hástöfum.
Nínos hefur tjáð sig.
Og hananú!
