Lífið Gengur Sinn Vanagang
Núna er þetta allt saman að falla í ágætis farveg hérna á Kambsveginum. Það gengur bara sæmilega að rúma 6 manns í 60 fermetrum en maður þarf að hafa sig allan við að halda draslinu sem flæðir út um allt í skefjum. Krakkarnir hafa verið svo dugleg í smíðum í skólanum að það er allt að fyllast hér af alls kyns dras...úpps, listmunum...uhm, sem maður verður náttúrulega að hafa til sýnis og eru að gera mig geðveika. Ég vil ekki og get ekki haft svona mikið dót hérna inni. Ég og Lazaro erum búin að ákveða að þegar við kaupum húsið okkar þá verði minimalismi hafður í heiðri. Þá er auðveldara að þrífa og allt er svo slétt og fellt og maður getur ekki týnt neinu í drasl-hafi.
Núna erum við Ævar komum í frábæra rútínu. Hann sefur alla nóttina til 5 á morgnana og vakir þá í 1-2 tíma og svo dormum við áfram saman eftir morgni. Ég tek hann alltaf uppí til mín þegar Lazaro er farinn í vinnuna. Það er svo notalegt að vera með hann í rúminu. Hann er svo mikið krútt. Hann er farinn að brosa svolítið og myndar mikið augnsamband við mann og þá er þetta miklu skemmtilegra. Maður tengist honum líka betur tilfinningalega þegar maður fær svona svörun. Svona alveg nýfædd börn eru eiginlega bara frekar leiðinleg. Núna er hann rúmlega 4 vikna og er æðislegur!!! Og núna er ég orðin ein af þessum óþolandi mömmum sem eru alltaf að monta sig af börnunum sínum öllum öðrum til armæðu. Ef ykkur ofbýður lýsingarnar þá veljið ykkur annað blogg til að lesa því að ég er ekkert á því að hætta.
Við erum búin að setja íbúðina hans Lazaro á sölu og er það fyrsta skrefið í áttina að því að kaupa stærra húsnæði. Ég geri samt ráð fyrir því að við ráðumst ekki í þau kaup fyrr en ég útskrifast sem er eftir rúmt ár. En núna er góður tími að selja og leigjendurnir okkar frábæru eru líka að flytja út. Ef þau hefðu viljað vera áfram hefðum við leyft það en við nennum ekki að standa í þessu leigubransa meir. Þetta er alltof mikil vinna, áhyggjur og áhætta. Maður veit aldrei hvað maður fær. Best að vera ekkert að storka örlögunum.
Annar gerðist svolítið scary hérna um daginn. Lazaro var að ganga með Ævar um gólf inní stofu og ég var inni á baði. Fyrir ofan skiptiborðið (það er nú bara gömul kommóðu sko) er skápur sem er hluti af baðinnréttingunni. Ég opna skápinn til að ná í eitthvað og BÚMM!!! Hann bara hrynur niður og hlunkast ofan á skiptiborðið og framm á mig. Ilmvötn og alls kyns drasl flaug út um allt baðherbergið og mér brá svo að ég gargaði. Lazaro fékk næstum því taugaáfall vegna þess að honum brá svo hryllilega við að heyra lætin og öskrið að hann henti næstum því barninu frá sér til að hlaupa inn á bað. Hann sagði mér að blóðið hefði frosið í honum. Það fraus enn frekar þegar við hugsuðum til þess hvað hefði gerst ef ég hefði opnað skápinn og barnið legið undir honum. Þá væri Ævar litli ekki lengur á meðal okkar, það er alveg á hreinu. Guð minn góður hvað þetta er scary tilhugsun. Ég held að einhver sé að vernda Ævar og hafi látið skápinn detta þegar hann var ekki undir honum. Úff... Munið bara, aldrei skilja börn eftir eða láta þau sofa þar sem eitthvað gæti hrunið í jarðskjálfta eða bara almennt dottið á þau, eins og skápar, hillur, bækur eða annað. Maður finnur sko við svona reynslu hvað maður elskar barnið sitt mikið og hve hörmulegt það væri að missa það, sérstaklega á svona hátt. En sem betur fer erum við öll stálslegin hérna og verðum það vonandi áfram.
Nínos er búin að tjá sig í bili.
