Er á Lífi Bara Svo Þið Vitið Það

Ef einhverjir voru farnir að hafa áhyggjur þá er ég enn þá á lífi þrátt fyrir litla hreyfingu hérna á blogginu. Ég er farin að venjast því betur að vera með svona lítinn unga, en ég viðurkenni að það var ekki auðvelt. Ég bara grenjaði með honum á næturnar fyrstu 3 sólarhringana heima. Ég var svo rosalega hrædd og kvíðin, fannst þetta bara geðveiki að hafa komið sér út í svona vitleysu. Ég hef aldrei passað ungabörn né í raun veitt því athygli þegar ég hef heyrt þau gráta. Ég fór gjörsamlega á taugum þegar Ævar grét og hélt að hann hlyti að líða rosalegar kvalir á líkama eða sál og var bara algjörlega miður mín þessa fyrstu daga. Svo er maður nú aðeins farinn að átta sig á þessu núna. Hann er nú bara stundum að kvarta svolítið. Ég reif hann alltaf strax í fangið á mér og úr vöggunni ef það heyrðist tíst í honum. Svo fannst mér hann hrjóta svo einkennilega og að hann væri örugglega að kafna eða líða súrefnisskort. Núna er ég búin að fatta það að ég hef náttúrulega verið að halda vöku fyrir honum. Það er ekki alltaf nauðsynlegt að taka hann upp þótt að hann gráti aðeins, það er oft bara eitthvað sem er búið eftir 2 mínútur ef maður bara leyfir honum að vera í friði. Ég strýk kannski bara á honum vangann og syng aðeins fyrir hann og svo er það búið. Ég var alltaf að reyna að gefa honum og hélt á honum allar nætur og gekk kannski heldur of langt. Enda er hann orðinn meira en 5 kíló núna...uhmm. Það er eins og hann sogi frá mér kílóin því ég er búin að missa 14 kíló síðan hann fæddist. Þegar ég var komin 9 mánuði var ég orðin jafnþung og ég hafði verið fyrir meðgöngu en er semsagt núna 14 kílóum léttari en ég var áður en ég varð ófrísk. Skiljið þið þetta hjá mér?

Síðan er næsta geðveiki að ég ætla að halda áfram í skólanum en vil ekki fara í neina kúrsa því ég vil vera hjá Ævar meðan hann er svona lítill. Ákvað því að skrá mig bara í MA-ritgerðina því ég er búin með kvótann af verkefnum sem maður getur gert upp á eigin spýtur. Ef ég næ að klára MA-ritgeðrina á þessari önn þá á ég bara eftir 25 einingar í kúrsum sem ég tek næsta vetur og þá gæti ég útskrifast vorið 2006 og hef þá ekkert tafist í námi þrátt fyrir barneignir. Er þetta ekki geðveiki? Ég á örugglega eftir að fara yfir um. Við sjáum til hvort að þetta gengur upp eða ekki.

Ég ætla mér að skrifa niður fæðingarsöguna en vil ekki gera það fyrr en ég fæ eintak af fæðingarskýrslunni sem er ekki til staðar fyrr en mánuði eftir fæðingu. Ég er bara búin að gleyma sumu frá þessari reynslu, enda var þetta ekki það skemmtilegasta sem ég hef upplifað og margt sem ég varð fyrir vonbrigðum með sem ég mun skýra síðar.

Nínos og Ævaros hafa tjáð sig í bili.