Mæðra-hvað?

Núna er bara allt að verða vitlaust í mæðraskoðununum. Er farin að fara einu sinni í viku. Fórum í 8. mæðraskoðun þann 18. nóvember og það varð svona frekar skrautleg heimsókn. Ég fór með óskalista sem ég útbjó varðandi spítalafæðingu ef að til hennar kæmi og ég bar þetta undir Áslaugu sem fannst þetta fínt framtak og hjálpaði mér að fínpússa listann. Síðan hafði ég skrifað niður spurningar og lýsingar á eigin ástandi til að bera undir Áslaugu af því að mér finnst ég alltaf gleyma einhverju.

Hún var mjög ánægð með aukna útferð og samdrætti, enda þýðir það bara að líkaminn er að vinna vel og búa sig undir fæðingu. Varðandi þessi eymsli í úlnliðum og fingrum þá er þetta meðgöngueinkenni og þýðir að ég er með bjúg, sem Áslaug sagði að væri fullkomlega eðlilegt á þessu stigi málsins og sýndi bara fram á góða blóðrás. Enda sagði hún að ég hlyti að hafa þyngst eitthvað núna sem er rétt, er búin að bæta einu kíló á mig í viðbót.

Blóðþrýstingurinn var 120/60 þannig að það þarf ekki að hafa áhyggjur af honum og ég er alltaf jafn þakklát fyrir þær fréttir. Síðan hafði legið stækkað um 2 sentimetra og er orðið 39 sentimetrar. Það sem kom upp á var að þegar Áslaug hlustaði á hjartsláttinn hjá barninu var hann um 190 í örstuttan tíma og lækkaði svo, sem er heldur hratt því að normið er svona 120-160. Hún sagði að auðvitað gæti þetta bara þýtt að hann hefði verið reyna eitthvað á sig akkúrat þegar hún hlustaði en okkur kom samt saman um að kannski væri betra að skreppa í mónitor upp á kvennadeild bara svo að þetta sæti ekki í manni.

Ég held að margur hefði orðið svolítið hræddur í þessu tilviki en einhvern veginn settist ekki ótti í mig. Ég og Lazaro fórum upp eftir og ég var í mónitor í rúmar 30 mínútur og það kom allt sama algjörlega eðlilega út. Ég bara fann það á mér að allt yrði og væri í lagi. Ég hef ekki fundið fyrir neinum ótta varðandi fæðinguna, bara hlakkað rosalega til, og ég varð heldur ekki hrædd þarna sem betur fer. En það borgaði sig samt að láta athuga þetta, manni leið betur á eftir.

Það hefur verið nóg að gera þessa vikuna. Kelly átti átta ára afmæli og við héldum veislur þann 25. nóvember. Fyrst var bekkjarpartý frá 16-18 og svo komu fjölskylda og vinir um kl.19. Þannig að það var nóg að gera. Magnað að vera með fullt hús af sjö ára brjálæðingum. Ég er heppin að hafa lifað af og sloppið með alla útlimi heila. Annars var þetta mjög vel heppnað og Kelly alsæl, enda fyrsta svona stórveislan sem hún upplifir fyrir sjálfa sig. Fékk alveg helling af gjöfum. Ég var svo hrædd um að barnið kæmi áður en að þessu afmæli kæmi en það hefði náttúrulega rústað öllum veisluplönum. Er mjög fegin að hafa komist yfir þessa dagsetningu. Núna má krílið, eða öllu heldur hlunkurinn, bara koma.

Af hverju hlunkurinn? Hér kemur sú saga. Fór ein í mæðraskoðun þann 26.nóvember (Lazaro var að vinna) og það gekk allt eins og í sögu. Blóðþrýstingurinn var 135/75 og það er bara fínt mál. Það sem mikilvægara var, var að hjartsláttur barnsins var um 14-150 sem er fullkomlega eðlilegt, en ég var svona aðeins stressuð út af því sem gerðist síðast. Legið var orðið 40 sentimetrar og hefur því stækkað um einn á viku eins og alltaf. En eins og Áslaug hefur sagt áður, þá er barnið orðið ansi stórt, hún hélt jafnvel 17 merkur nú þegar!!! Það er sama og 4250 grömm. Mér stóð nú bara ekki á sama. Hún sagði að þetta væri bara orðið vel þroskað barn sem mætti alveg fara að koma í heiminn. Það er ekkert betra að það verði stærra inní mér. Hún sendi mig í blóðprufu og ég er of lág í járni og verð að herða mig í þeim málum, ekki gleyma járnpillunum og borða grænt, grænt grænmeti eins og spínat og brokkólí. Hún sagðist vonast til þess að heyra í mér um helgina. Við tókum langa göngutúra á föstudaginn og í dag í þeirri von að eitthvað gerðist. Enn þá, ekkert. Ég mun láta alla fylgjast stíft með.

Nínos og Hlunkos hafa tjáð sig í bili,
38v + 4d.