Að læra meira og meira...
Þá er skólinn byrjaður og ég er alsæl eins og vanalega á haustin. Það er óhugnanlegt hvað mér þykir gaman að læra. Eiginlega vil ég helst ekkert þurfa að fara út á vinnumarkaðinn í framtíðinni, það væri svo þægilegt að vera bara stúdent til æviloka.
Byrjaði í þessum eina kúrsi sem ég tek hjá Brian Fullbright (Vikroískar bókmenntir) og þetta lofar bara góðu. Hann ætlar að hafa tvö próf, eitt í október og annað í desember. Hann er virkilega almennilegur og sagði mér að hafa engar áhyggjur af desemberprófinu, ef ég gæti ekki tekið það þá myndi ég bara taka það í janúar eða eitthvað svoleiðis. Ég þyrfti a.m.k. ekki að bíða fram í ágúst 2005 eins og reglur kveða á um í HÍ. Það fannst mér svo glötuð tilhugsun eitthvað. Hrikaleg nice við mig allir þessir kennarar í enskuskori. Ég fíla þau í tætlur.
Er búin að vera svolítið duglegri og fara niður á Þjóðarbókhlöðu eftir að ég keyri krakkana í Landakot. Er þar svo þangað til tíminn minn byrjar kl.10:15 og reyni að lesa og læra. Er loksins byrjuð á Stephen King ritgerðinni minni, þetta er allt saman að mótast í huga mér. Eina vandamálið er að ég er í Lögbergi í tímunum hjá Brian og það er orðið dálítið erfitt að leggja niður þessi litlu armastólsborð sem boðið er uppá í því húsi. Bumban á mér leggst eiginlega yfir borðið þegar ég er búin að troða því niður. Svo sparkar barnið svo mikið á meðan ég sit, ég held að það sé ekkert að fíla þessi þrengsli sko. Er þar að auki svo illa haldin af brjóstsviða að ég hef bara aldrei lent í öðru eins. Bruni og læti maður. Bjakk.
Jæja, ferð að fara. Krakkarnir bíða, þarf að sækja þau og koma mér heim. Bónus bíður á morgun (ég HATA að versla þar). Það er allt að verða tóm í kofanum. Við verðum að fara varlega því við erum enn að súpa seyðið af farseðlunum...
Nínos hefur tjáð sig.
Kríli biður að heilsa. (Ái, þetta er vont! Efni í boxara held ég.)
Af mér og mínu liði
Jæja gott fólk, þá er Nínos mætt á svæðið í öllu sínu veldi. Hef ekki lent í öðru eins og þessum fyrstu tveimur skólavikum hjá krökkunum. Ég er vöknuð klukkan 6 á morgnana með Lazaro, hann fer í vinnuna 7, þá tekur við að ræsa krakkana, útbúa nesti (þau borða óhugnanlega mikið), greiða hárið á stelpunum, passa að allir bursti tennurnar, reka alla draugþreytta út, keyra í Landakotsskóla og losa sig við liðið sem á að vera mætt 8:10. Síðan tekur við frítími hjá mér til hádegis en þá kemur Lazaro heim. Ég ætlaði að vera rosalega dugleg að læra og svona á morgnana en hef hingað til hrunið niður og sofnað. Síðan þegar Lazaro fer aftur í vinnuna um 13:00 þá undirbý ég matinn fyrir þann dag, sinni erindum ef þess þarf með og sæki svo krakkana svona á bilinu 1:35-15.05, misjafnt eftir dögum. Þegar þau koma heim borðum við og svo tekur við heimalærdómur sem er allt upp undir 4 klukkutíma dæmi af því að þau þurfa svo mikla hjálp vegna skorts á íslenskukunnáttu. Við þýðum allt lesefni (munnlega), látum þau leysa öll verkefni á íslensku (þó það þýði að ég verði fyrst að skrifa allt upp á blað og láta þau síðan skrifa það sjálf í bækurnar. Margur mundi örugglega ekki leggja þetta á sig og hugsa bara sem svo að þau skildu hvort eð er ekkert hvað þau væru að gera en ég held að þau fái sjónminni á íslenskuna, bæði stafsetningu og annað, með því að skrifa allt sjálf í bækurnar. Síðan þarf að aðstoða þau með aukaíslenskuna sem er fyrir byrjendur. Við getum bara hjálpað einum krakka í einu af því að Lazaro getur ekki alltaf skilið íslensku leiðbeiningarnar og ég er ekki nógu góð til að útskýra og þýða allt yfir á spænsku. Því verður við alltaf bæði í einu að hjálpa hverjum fyrir sig og þess vegna tekur þetta marga klukkutíma í vinnslu. Þetta er sko töff skal ég segja ykkur en maður vonar að með tíð og tíma geti þau orðið sjálfstæðari í vinnubrögðum eftir því sem íslenskukunnáttan eykst. Annars eru þau glöð í skólanum og hinir krakkarnir mjög góð við þau og kennararnir allir af vilja gerðir til að hjálpa þeim. Sé ekki eftir þessari ákvörðun að hafa sent þau í Landakot í stað þessara nýbúa-móttökudeilda í Austurbæjar- og Háteigsskóla. Sonur hans Muscleman, sem kom 14 ára frá Perú fyrir næstum því ári, er í fyrrnefnda skólanum og hann er ekki búinn að læra rassgat í íslensku og á að fara aftur í þennan nýbúabekk núna í haust. Þetta er glatað kerfi sem aðskilur útlensku börnin frá þeim íslensku svo að þau eignast ekki íslenska vini. Ullabjakk.
Annars er ég bara í góðu ásigkomulagi þannig lagað séð. Er reyndar á Þjóðarbókhlöðunni núna og á að vera að reyna að læra, fer í fyrsta tímann minn núna kl.10:15 í Lögbergi. Hlakka soldið til sko. Er reyndar ferlega illt oft á tíðum í grindinni og vagga þá ansi mikið þegar ég geng. Get alls ekki setið lengi við því þá er svo sárt að standa upp. Er búin að fara í 4. mæðraskoðun og það kom allt mjög fínt út. Litla krílið ætti samkvæmt netupplýsingum að vera orðið svona kíló að þyngd og ég finn sko fyrir því að maginn er svoldið fyrir mér. Samt hef ég enn þá ekki bætt á mig, léttist þarna um 7 kíló á fyrstu 4 mánuðunum, og svo stend ég bara í stað þó að maginn á mér stækki. Skrýtið, samt er ég núna alltaf svöng, en forðast auðvitað sykur. Ég fer í sykurþolspróf á föstudaginn (er í áhættuhóp með meðgöngusykursýki vegna þess að ég er yfir kjörþyngd og pabbi og tvö hálfsystkini fengu sykursýki II). Ég ætla bara rétt að vona að það komi bara allt eðlilega út, enda hef ég lagt mikið á mig til að koma í veg fyrir þenna sjúkdóm. Ég trúi því bara varla að ég sé komin 6 mánuði á leið og barnið komi eftir 3! Er orðin MJÖG spennt út af þessu og komin með geðveika hreiðurgerðstilfinningu. Er svona aðeins farin að skipuleggja í huganum hvernig þetta verður.
Lazaro er enn ekki búinn að fara í þessa blessuðu augnaðgerð sem hann þarf svo mikið á að halda. Hann átti að fara í byrjun ágúst, síðan í byrjun september og enn vitum við ekkert. Hann er á mjög sterkum augndropum sem halda einkennum bráðaglákunnar niðri, en hann getur ekkert verið endalaust á þeim! Er orðin mjög pirruð á þessu og vill helst ljúka þessu af. Hann má ekkert fara í vinnu í lágmark 4 vikur á eftir.
Ég ætla að vera duglegri að blogga núna, því annars hætta allir að lesa bloggið mitt. Ég er rosalega ánægð með þetta allt saman sem er í gangi hjá okkur en þetta er alveg gengdarlaus vinna samt sem áður. Bara að halda heimilinu í röð og reglu er martröð með 5 manns og 60 fermetra íbúð. Annars er maður alltaf að fá tákn um að þetta hafi verið rétt ákvörðun. Hjálpin kemur úr ýmsum áttum. Til dæmis höfum við Lazaro verið að hafa áhyggjur af bílamálunum því að við erum að nota bílinn hennar mömmu og eigum ekki bíl sjálf, en okkur finnst við verða að eiga bíl sem rúmar 6 manna fjölskyldu þegar barnið litla kemur í heiminnn. En með okkar fátæklega sparifé og engann bíl til að láta ganga upp í geta slík kaup orðið erfið. Hvað haldið þið að hafi gerst? Gunnar bróðir minn selló, og konan hans Guðný, buðu okkur og krökkunum í grill og í pottinn og tilkynntu okkur að þau ætluðu að styðja okkur með einhverju móti og hefðu ákveðið að GEFA okkur annan bílinn sinn!!! Þetta er Daiwu (veit ekkert hvernig maður skrifar þetta), 6-7 ára, rauður, 5 manna, 5 dyra, vel með farinn bíll og við getum gert það sem við viljum með hann, sem væri væntanlega að nýta hann upp í stærri bíl sem okkur vantar. Er þetta ekki æðislegt eða hvað? Þetta finnst mér vera tákn frá æðri máttarvöldum um að okkur verði hjálpað með allt, við höfum tekið rétta ákvörðun með því að taka börnin hingað til Íslands, og að þetta muni allt reddast þó það sé erfitt núna í byrjun. Byrjunin er alltaf erfiðust.
Nínos hefur tjáð sig í bili
Kríli biður að heilsa
27 vikur búnar af 40.
