Lífið á Kambsveginum í Hnotskurn
Það má segja að við séum svona smám saman að falla í ágætis rútínu hérna heima. Það er að verða komin mánuður síðan krakkarnir komu og við erum öll að venjast hvort öðru miklu betur. Ég er löngu komin á prump-stigið og læt bara vaða hvenær sem er, enda bara gekk það ekki að halda þessu svona í sér eins og ég gerði fyrst. Eitt það versta sem ég veit...
Þetta er fyrsta vinnuhelgin mín núna eftir sumarfrí og ég verð að segja eins og er, að þessi vinna er ekki beint meðgöngu-væn. Það er svolítið síðan ég byrjaði að finna pínulítið fyrir grindinni, alls ekkert þannig að ég sé með sársauka, heldur frekar svona stirðleika. Það er eins gott að maður hefur haldið áfram í meðgöngujóganu. Ég vagga svolítið svona þegar ég labba, sérstaklega eftir að hafa setið lengi. Mér finnst bara alls ekki þægilegt að sitja við tölvuna hérna í vinnunni, mér finnst borðið alltaf þrengja að maganum og svo er ég hryllilega stirð þegar ég stend upp. Úff púff.
Svo gerðist það fyrir svona viku síðan (rétt eftir að ég var að kvarta við Lazaro um að það kæmi bara engin kúla á mig), að maginn bara datt allt í einu út. Mittið er bara farið og ég get engann veginn dregið magann inn. Ég fæ stundum sjokk þegar ég geng framhjá spegli og sé vömbina á mér. Ég veit samt ekki hvort ókunnugt fólk sér að ég er ófrísk eða hvort það haldi bara að ég sé svona magamikil. Það er alltaf meiri áhætta á að segja: ,,Hvenær áttu von á þér?", við konu sem er í þyngri kantinum, ef ske kynni að hún væri bara með svona vel búttaðan maga, en ekki ólétt. Lazaro finnst það ekkert fara á milli mála að ég líti út fyrir að vera bomm, en það er ekkert að marka, því hann náttúrulega sér svo mikinn mun. Hvað segið þið sem hafið séð mig? Er ég með kúlu eða hvað? Rannsakið mig nánar næst þegar þið hittið mig.
Það er annað sem ég vildi minnast á sem er svona frekar erfitt eftir að krakkarnir komu til landsins, og það er allt
náið samneyti á milli okkar Lazaro. Það er ekki gaman að sofa inní stofu þó við getum lokað rennihurðinni, þegar helv... aðgengi að klósettinu er í stofunni. Þetta þýðir að ef krakkarnir þurfa að pissa á nóttunni, þá verða þau alltaf að koma inn í stofu fyrst. Óþolandi ástand. Það er heldur ekkert hægt að læsa rennihurðinni þannig að maður á alltaf von á því að einhver opni hana. (By the way, José fer á klósettið minnst einu sinni á nóttu og ég vakna alltaf við það). Ekki nóg með það að "hoppsasa pa sengekanten" sé meira og minna úr sögunni þá get ég augljóslega ekki lengur sofið eins og mér líkar, sem er, "á natural". Ég neyðist til þess að sofa í náttkjól og ég HATA það svo innilega. Í fyrsta lagi er erfitt að venjast þessu þegar maður hefur ekki sofið í fötum í mörg ár. Í öðru lagi þá er sumar núna og það er HEITT!!! Í þriðja lagi er ég ólétt sem gerir það að verkum að mér er alltaf of heitt. Ég er í svitabaði á næturna. Guð minn góður hvað ég gæfi mikið fyrir að við værum með eigið svefnherbergi með lás!!! Við Lazaro hugsum okkur gott til glóðarinnar þegar krakkarnir byrja í skólanum í haust. Þá getur Lazaro komið heim í hádeginu og við eigum þó klukkustund saman í næði. Jibbí!!!
Nínos hefur tjáð sig í bili og hananú!
Krílið biður að heilsa
20v + 4d.
20 Vikna Sónarinn!!!
Loks rann stóra stundin upp þann 20.júlí. Við fórum í sónarinn. Það var yndislegt að sjá litla barnið okkar eftir allar þessar vikur síðan við fórum í snemmsónarinn og það var þvílíkt aksjón í gangi. Mér fannst krílið mitt vera orðið svo stórt! Hjúkkan byrjaði á því að taka myndir fyrir okkur vegna þess að hún náði svo góðum þarna strax. Síðan tók við nánari skoðun á nýrum, hjartahólfum, þvagblöðru, andliti, heila, vörum (athuga hvort sú efri sé ekki örugglega heil, ekkert skarð), maga, hrygg og bara öllu saman. Þetta leit allt saman út fyrir að vera í fínasta lagi og þá fann ég að svona innst inni var þungu fargi af mér létt. Samt hafði ég ekkert verið að hafa neinar áhyggjur af því að eitthvað væri að, þvert á móti var ég bara spennt að fara í þessa skoðun. En ég býst við því að í undirmeðvitundinni hafi maður kannski aðeins haft vara á sér.
Svo sögðum við henni að okkur langaði svo að vita kynið. Þetta var svaka vesen því krílið var ekkert á því að sýna okkur neitt! Að lokum tókst þó að ná sæmilega góðri mynd undir rassinn og henni (og okkur líka) fannst þetta líta út fyrir að vera lítill strákur. Það sást svona eins og pínulítill pungur og typpi, en það stóð yfir í svo stuttan tíma af því að “hann” hreyfði sig svo mikið, að við erum í raun alls ekki viss. Við Lazaro höfum samt bæði alltaf verið með mjög sterka strákatilfinningu eiginlega alveg frá upphafi. Þetta svona bendir til þess að við höfum rétt fyrir okkur en er alls engin endanleg sönnun. Þannig að það er enn töluverð spenna varðandi kynið. Ég hlakka svo til í desember!
Samkvæmt útreikningum hjúkkunnar var ég komin nákvæmlega 20 vikur og ætti að eiga þann 7.desember. Þetta hljómaði vel í mínum eyrum þar sem þetta stemmir alveg nákvæmlega við mína eigin útreikninga og ég veit alveg upp á hár hvenær þetta barn varð til. Það var eiginlega eins gott að hún var ekkert að seinka eða flýta mér því ég hefði ekki samþykkt það. Ég veit alveg að ég er komin akkúrat 20 vikur þann 20. júlí og hefði ekki látið segja mér annað.
Krílið er um 250 grömm á þyngd og 25 sentimetrar í setstöðu. Annað sem kom í ljós var að fylgjan er framan á og það útskýrir hvers vegna hreyfingarnar eru svona daufar, því ég finn náttúrulega ekki eins mikið fyrir þeim. Annars er hún ekki lágsæt eða neitt svoleiðis þannig að allt er í góðum gír. Þetta ætlar bara að verða skólabókardæmi um hvernig meðganga á að vera! Nema kannski að núna er ég búin að missa 7,5 kíló sem er kannski frekar óvenjulegt fyrir manneskju sem er hálfgengin með, en það kemur ekki að sök. Ég mátti alveg við því og líður bara miklu betur en áður. Þetta er æðislegt! Við Lazaro héldumst í hendur allan tímann á meðan á þessari skemmtilegu skoðun stóð yfir og flugum út í bíl með myndirnar okkar, alveg alsæl! Er búin að bæta sónarmyndum í linkinn hér til hliðar sem heitir Meðganga fyrir þá sem vilja sjá.
Nínos hefur tjáð sig í bili :)
