Mæðraskoðun

Var í mæðraskoðun í dag í annað sinn. Það var alveg frábært! Ég er virkilega hraust, reyndar búin að missa 6,5 kíló en það skitpir engu máli, ég mátti alveg við því og barnið dafnar vel. Ég heyrði hjartsláttinn (svona sérstakt tæki sett á bumbuna) og það var yndislegt. Ég sá hann náttúrulega á skjánum þegar ég fór í snemmsónar en ég hef aldrei heyrt hann áður. Þetta var ótrúlega gaman. Blóðþrýstingurin 80/120 og allt kom vel út úr síðustu blóðprufu. Ég er góð í blóði, hef ekki myndað nein mótefni gegn barninu (það er þessi rhesus-mínus þáttur sem getur valdið því ef barnið er rhesus-plús, en þó oftar á annarri eða þriðju meðgögnu)og allt í góðu. Að sjálfsögðu þurfti ég samt að vera smá svona frávik eins og vanalega en það kom í ljós að ég hef ekkert mótefni í blóðinu gegn rauðum hundum sem gæti stafað vegna þess að ég hefði þá ekki verið sprautuð gegn þeim á sínum tíma. Ég hélt það nú að slík bólusetning hefði farið fram í 12 ára bekk því ég man vel eftir henni. Ljósan mín sagði að sumar konur bara mynduðu samt ekki mótefni þótt þær hefðu veriði sprautaðar sem börn og því vlidu læknarnir sprauta mig þegar ég væri búin að fæða. Það er víst hættulegt fyrir barnið að sprauta þessu í bóluefni í móður á meðgöngu. Hún sagði mér að hafa ekki áhyggjur, það væri nú ekki beinlínis rauðu hunda faraldur í gangi, enda allir sprautaðir gegn þessu nú orðið. Jafnvel þótt ég smitaðist á meðgöngunni þá myndi barnið vera í lagi því að rauðu hundar geta valdið fósturskaða en það er þá oftast á fyrstu 3 mánuðunum þegar allt er að myndast og ég er komin yfir þann viðkvæma tíma. Þannig að allt er í gúttí. Lazaro fór og athugaði með flugvöllinn og fékk einhvert skjal sem á að koma í veg fyrir alls kyns vandræði þegar hann ferðast með krakkana á sunnudaginn. Þannig að núna er hann bara í allsherjar afslöppun með krökkunum fram að þeim tíma, enda veitir ekki af því ferðalagið er langt sem þau eiga í vændum.
Nínos hefur tjáð sig.

 
Update

Upplifði hræðilegustu nótt í lífi mínu. Hafði ekkert heyrt í Lazaro í 2 sólarhringa. Hringdi kl.4 í morgun heim til systur hans og þá var kl.23 hjá þeim. Hann var enn ekki kominn og átti að hafa lent kl.19. Ég vissi að hann hafði ætlað til barnanna fyrst en fannst þetta heldur seint. Ég sagðist munu hringja aftur eftir klukkutíma. (Guði sé lof fyrir spænskunámskeiðin í HÍ). Kl. 5 hringdi ég og þá svaraði Lazaro. Ég hef aldrei verið jafn fegin að heyra eina rödd og þá. Mér hefur aldrei liðið jafn illa og í nótt. GSM síminn hans var algjörlega dauður í Amsterdam og hann þorði ekki að eyða pening í tíkallasíma því hann er með svo lítið fé með sér. Hann lenti svo í vandræðum á flugvellinum í Lima og var tafinn um tæpa 3 klukkutíma vegna þess að hann var með Lýsi með sér sem þeir voru ekki að samþykkja. Þvílíkt og annað eins. Þess vegna var hann svona seint á ferðinni. Hann var búinn að hitta börnin og þau voru alsæl að sjá hann og vildu endilega hringja í mig til að kyssa mig í gegnum símann. Þau fóru til nágranna í síma en hann virkaði ekki. Síðan þegar Lazaro kom til systur sinnar virkaði síminn hennar heldur ekki enda samkvæmt mömmu Lazaro búinn að vera í ólagi í nokkra daga. Þvílík óheppni! En sem betur fer þá er hann núna þarna úti í góðu standi og allt mun væntanlega ganga samkvæmt áætlun. Það eina sem ég bað hann að athuga í dag er hvort hann verði nokkuð stoppaður á flugvellinum í Lima fyrir að ætla að taka börnin úr landi. Það gæti verið að þótt mamman verði viðstödd þurfi sérstakt skriflegt leyfi frá henni um að börnin fari. Maður veit aldrei hvaða vitleysa getur komið upp á. Greyið Lazaro fór alveg á taugum þegar ég sagði honum þetta en það borgar sig að athuga þetta áður en þau leggja af stað á sunnudaginn. Síðan koma þau hingað á þriðjudag. Núna fer í ég í mæðraskoðun.
Bæjó.

 
Áhyggjur af Lazaro

Ég er þessa stundina gjörsamlega að farast úr áhyggjum af Lazaro og hann verður tekinn í gegn ef ekkert hræðilegt hefur komið fyrir hann (sem ég auðvitað vona ekki). Ég lét hann taka gsm með sér og bæði skrifaði leiðbeiningar og kenndi honum hvernig hann ætti að kveikja á honum og tengja við símstöð úti svo við gætum verið í sambandi á meðan hann er í Amsterdam sem var í sólarhring. Ég hef ekkert heyrt í honum frá því hann flaug í gærmorgun kl.7 og þegar ég hringi er bara sagt að slökkt sé á símanum eða hann utan þjónustusvæðis! Hann ætti að áð vera í flugi núna til Perú (vélin fór 9 í morgun að ísl. tíma) og lenda þar á miðnætti að íslenskum tíma í kvöld þannig að ég má bíða í 12 tíma í viðbót áður en ég frétti hvort hann er á lífi eða hvað! Ég veit ekki hvort hefur klikkað, gsm eða Lazaro, en þar eru náttúrulega til tíkallasímar á flugvöllum!!! Ég ætla bara að vona að hann hafi ekki lent í einhverjum vandræðum þarna í Amsterdam. Hann var svo hryllilega stressaður að ferðast þetta aleinn greyið. Þetta er búið að vera mjög erfitt hjá mér síðan hann fór kl.07. í gærmorgun. Er búin að grenja þvílíkt mikið af söknuði og áhyggjum. Það er ekki gaman að þurfa að bíða í 2 sólarhringa eftir fréttum. Svo sakna ég hans alveg hryllilega og bara skil ekki hvernig ég get lifað þessa viku af. Hægið bara ef þið viljið yfir óhemjuskapnum en ég hef þá afsökun að ég er komin 16 vikur á leið og er alein og yfirgefin ekki vitandi hvort maðurinn er lífs eða liðinn! Og svo fer ég í mæðraskoðun á morgun (alein by the way) og finnst ömurlegt að Lazaro missi af því.
Ég grét ekkert á flugvellinum enda búín að ákveða það fyrirfram Lazaro vegna að komast ekki í uppnám rétt áður en hann færi. En svo grenjaði ég ALLA leiðina frá Kef. og heim. Bókstaflega stanslaust í 45 mínútur. Síðan þegar ég var loksin komin heim þá er svo skrýtið að ég róaðist alveg niður eftir að ég minnti sjálfa mig á að ég væri auðvitað ekkert ein, ég væri með hluta af Lazaro inní mér sem ég ætti alltaf, jafnvel þótt eitthvað kæmi fyrir hann. Skrýtið, en það virkaði rosalega vel. Ég varð svona miklu bjartsýnni og skellti mer í meðgöngujóga-tíma og leið bara vel.

Þetta er búið að vera þvílíkt drama hjá mér að ég veit ekki hvernig þetta fer allt saman. Er orðin svolítið stressuð yfir því hvernig þetta verður þegar börnin koma hingað . Gúlp... Talandi um að stökkva beint í djúpu laugina. Læt ykkur vita hvað gerist næst.
Nínos hefur tjáð sig í bili.

 
Bestu Fréttir í Heimi!!!

Þá er stóra stundin runnin upp eftir 9 mánaða bið! Börnin eru að koma heim eftir viku! Lazaro flýgur í fyrramálið til þess að sækja þau. Hann fer alla leið til Perú. Ég hef ekkert skrifað undanfarið vegna þess að síðustu 2 vikur hafa verið lifandi helvíti að láta þetta allt saman ganga upp og við höfum aldrei í lífinu lent í öðru eins taugastríði.

Miðvikudaginn 26. maí var loksins búið að ganga frá fæðingarvottorðum, afritum úr vegabréfum, forræðisvottorði, ferðaleyfi frá dómara, passamyndum og leyfisbréfi frá mömmu barnanna og þýða allt saman yfir á íslensku af löggiltum skjalaþýðanda. Þetta var allt saman afhent Útlendingastofnun með grátbeiðni um eins fljóta afgreiðslu og hægt væri þar sem við vitum að þeir geta tekið sér 8 vikur til að yfirfara umsóknir og taka ákvörðun. Það var ofsalega erfitt að bíða eftir svari frá þeim en við getum ekki kvartað yfir neinu þar sem 2 og hálfri viku síðar (11.júní) var gefið grænt ljós á að börnin kæmu. Var okkur sagt að þann sama dag hefði verið sendur tölvupóstur til finnska sendiráðsins í Lima með beiðni þess efnis að gefnar yrðu út vegabréfsáritanir fyrir börnin til Íslands. Búist var við svari frá finnska sendiráðinu mánudaginn á eftir (14.júní).

Við biðum í ótrúlegri spennu alla helgina en svo gerðist ekkert á mánudaginn. Ekkert svar hafði borist enn þá. Á þriðjudaginn hringdum við aftur í Útlendingastofnun og þeir skildu ekkert í þessu og ákváðu að ítreka þetta. Mjög góður vinur okkur sem ég nefni ekki á nafn hér hafði samband við finnska sendiráðið hér á landi (hann þekkir þar til) og þeir sögðu að best væri að við hefðum sjálf samband við sendiráðið í Lima. Það sem ég óttaðist mikið var hvað við gerðum í sambandi við flug ef úr þessu leystist. Við fórum því þennan sama dag til Icelandair og athuguðum með flug. Okkur til mikillar skelfingar var nánast ekkert að fá enda allt sumarflug löngu uppbókað. Við fengum samt alveg frábæra þjónustu og fann stúlkan sem aðstoðaði okkur (Inga Jasonardóttir) út flug sem ef til vill gæti hentað okkur. Það kom í ljós að það yðri jafn dýrt fyrir okkur að senda börnin ein eins og að Lazaro færi bara alla leið að sækaj þau, vegna þess að það er svo mikið aukagjald fyrir fylgd handa þeim. Úr varð að Lazaro færi. Vandamálið var að við vissum ekki hvenær vísaáritana-málið yrði leyst og því gátum við varla bókað flug. Inga fann flug fyrir Lazaro út mánudaginn 22. júní með millilendingu í Amsterdam og svo þaðan til Lima og sömu leið til baka fyrir hann og börnin þann 27.júní þannig þau yrðu komin 29.júní til Íslands. Reyndar væri gisting nauðsyn yfir nótt báðar leiðar. Við bókuðum þetta en báðum um að fá að bíða með greiðslu ef ske kynni að þetta næðist ekki að leysast í tíma.

Á miðvikudaginn hringi ég í finnska sendráðið og tala við konu sem kannaðist strax við málið og sagði að þetta væri ekkert mál, þeir myndu leysa þetta. Við gætum komið með börnin og vegabréf þeirra í sendiráðið þann 9.ágúst!!! Ég ætla ekki að lýsa því hvernig tilfinningin var sem helltist yfir mig. Það risu á mér hárin og ég hélt að ég myndi kasta upp þar sem ég stóð mér brá svo illilega. Ég sagði henni að þetta væri algjörlega óásættanleg bið, þessi börn væru búin að bíða í 9 mánuði og hvort ekki væri að hægt að gera eitthvað til að hjálpa okkur. Hún var alveg hörð, sagði þau vera alveg uppbókuð og að þetta tæki svo langan tíma vegna þess að senda þyrfti vísaáritanirnar ti Finnlands og þar yrðu þær gefnar út og svo sendar aftur með pósti til baka. Mér fannst þetta mjög skrýtið vegna þess að nú til dags má ekki gefa út vísaáritanir fyrir fólk nema í því landi sem það á að ferðast frá. Þessa vegna var þetta nú leyst svona í máli barnanna í stað þess að senda bara vegabréfin til Íslands og fá vísaáritun hér eins og var gert þegar Lazaro kom til landsins. Það kom líka í ljós að þetta var bara helber lygi.

Á endanum lét ég Lazaro fá símann því ég brotnaði bara algjörlega niður. Hann talaði við hana á spænsku (hún var þá ekki finnsk heldur frá Perú eins og flest starfsfólk sendráðsins virðist vera). Hann talaði hana til og náði mun betri árangri eða að þau mættu koma svona um 15. júlí. Við enduðum þetta símtal bæði í algjöru sjokki og mjög ósátt. Ég bara grenjaði og grenjaði og fannst þetta bara allt vera til einskis vegna þess að þau myndi ekki einu sinni komast í skólann á réttum tíma og allt sumarið og fríið okkar algjörlega til einskis tekið og bara þessa endalausa bið! Við vorum búin að segja börnunum að þau kæmu hingað bara von bráðar og tilhugsunin að þurfa að segja þeim að þau yrðu að bíða í 2 mánuði í viðbót var óbærileg.

Lazaro sagði við mig að þetta væri rugl. Þau vildu bara fá peninga (mútur) og ekkert annað. Hann þekkti sitt fólk alveg nógu vel til að vita þetta. Við hringdum í vin Lazaro (Muscle-Man) sem kom syni sínum 14 ára hingað síðasta haust og hann sagði systur sína hafa fengið áritun fyrir hann á viku með því að múta starfsfólki sama sendiráðs. Okkur létti töluvert að heyra þetta en vorum samt alveg á taugum. Við hringdum í systur Lazaro og hún hafði þá tekið forskot á sæluna og þegar hringt í sendiráðið og sögðu þeir henni að koma í viðtal daginn eftir (fimmtudaginn 17.júní). Við áttum ekki til orð yfir því að henni hefði tekist svona miklu betur til heldur en okkur báðum. Seinna um daginn hafði Útlendingastofnun samband við okkur og sagðist hafa fengið svarbréf frá sendiráðinu þar sem kvartað hefði verið undan ýtninni í Lazaro og sagt að hann hefði verið mjög frekur og að vísaáritarnar yrðu ekki gefnar út fyrr en í september. Aftur fengum við taugaáfall. En stúlkan sagði að þau hjá Útlendingastofnun væru afskalplega ósátt við þessi vinnubrögð og hefðu umsvifalaust sent svar og krafist þess að þetta yrði leyst eins fljótt og auðið yrði, enda bæri Finnlandi skylda sem Norðurlandi til þess að aðstoða Ísland í slíkum málum alveg eins og ef því væri öfugt farið. Okkur var illilega brugðið og ég gat ekki sofið fyrir kvíða. Lazaro var aftur á móti rólegri og sagði alltaf að þetta snérist bara um peninga.

Á þjóðhátíðardaginn reyndum við að fara niður í bæ og slaka á en það var mjög erfitt því maður var með hugann við þetta allan tímann. Seinna um daginn hafði systir Lazaro samband og sagði allt hafa gengið mjög vel, og að hún ætti að koma aftur á föstudaginn 18.júní og þá með öll gögn (og peninga) með sér. Mér fannst óþolandi að þetta hefði ekki verið leyst bara strax og fannst tilhugsunin um að bíða í einn dag enn hryllileg.

Föstudaginn 18.júní var okkur sagt að þetta mál hefði verið tekið upp á fundi hjá Útlendingastofnun og að Georg Lárusson yfirmaður stofnunarinnar hefði reiðst mjög vegna þessa máls og hringt í eigin persónu í finnska sendráðið til þess að krefjast úrlausnar strax. Seinna þann dag heyrðum við í systur Lazaro og sagði hún að þetta væri ekki enn tilbúið en hún hefði skilið vegabréfin eftir og ætti að sækja þau á mánudaginn 21.júní. Við vorum auðvitað glöð en rosalega stressuð yfir þessu. Ég hafði sambandi við Icelandair og þeir sögðu að það hefði komið hótun frá flugfélaginu sem flygi á milli Amsterdam og Lima um að ef við greiddum ekki miðana innan sólarhrings þá yrði afbókað fyrir okkar hönd. Við tókum þá ákvörðun að treysta því að vísaáritanirar yrðu tilbúnar á mánudaginn og fórum því niður eftir á Icelandair og borguðum miðana. Þetta kostar okkur rúma hálfa milljón takk fyrir ofan á allt annað sem við höfum greitt í þessu máli, bæði til einskis og svo til góðs og það eru orðnir nokkuð margir hundrað þúsund kallar. Þær á Icelandair vorkenndu okkur svo mikið að þær tóku allt bókunar- og þjónustugjald af og gátu þannig lækkað verðið um 20 þúsund krónur! Þetta kalla ég þjónustu og mannúðlegt viðhorf! Síðan gat ég sem betur fer nýtt mér vildarpunkta sem safnast höfðu á vísakortinu og náðu þessu níður um 20 þúsund í viðbót. Eftir stendur 472 þúsund króna greiðsla. Þær voru svo spenntar á Icelandair yfir þessu að þær báðu okkur um að kíkja í heimsókn með börnin þegar þau væru komin til landsins. Við fórum heim með kökkinn í hálsinum yfir góðmennskunnni og líka skíthrædd um hvað við gerðum ef við gætum svo ekki nýtt miðana sem hefðu verið borgaðir svo dýru verði. Við yrðum búin að vera fjárhagslega ef þessar vísaáritanir kæmu ekki inn í vegabréfin strax eftir helgi.


Í öllum þessum hamagangi má minnast á það að ég útskrifaðist úr Háskólanum með mína BA-gráðu í ensku á laugardaginn 19.júni og náði ágætiseinkunn með meðaleinkunnina 9.01 og geri aðrir betur miðað við það að vera búnir að standa í þessu helvíti frá 7.október 2003 og æla stanslaust í 3 mánuði! Ég vona að ég hljómi ekki hrokafull en mér finnst þetta helvíti gott sko. Sem betur fer náðum við að gleðjast og fagna á útskriftardaginn og maður náði aðeins að gleyma máli barnanna í sæluvímunni og nýja kjólnum og skónum.

Sunnudeginum eyddum við í kóma eftir stress vikunnar og útskriftina. Svo ákváðum við líka að pakka niður og bara gera ráð fyrir því að allt gengi upp. Við tókum til föt sem börnin geta ferðast í (enda svo mikið af yndislegu fólki búið að hjálpa okkur og gefa þeim föt) og mamma sendi meira að segja líka föt handa mömmu þeirra svo að hún geti verið fín þegar hún kveður þau á flugvellinum. Ég er fegin að ég þarf ekki að vera viðstödd þegar sú stund rennur upp. Það er ómögulegt að segja hvernig hún og börnin bregðast við þegar að þessu kemur.

Núna í dag fengum við loksins svar frá systur Lazaro og vísa-áritanirnar eru komnar í vegabréfin og allt klappað og klárt. Þvílíkur léttir! Núna getur Lazaro lagt af stað í fyrramálið með létt lund vitandi að allt er í góðu standi úti. Við hringdum í börnin og sögðum þeim að pabbi þeirra væri að koma að sækja þau. Þau æptu í símann af gleði og Rosario (11 ára stelpan) sagði við pabba sinn: ,,Loksins komumst við til Íslands til þín pabbi og verðum hamingjusöm til æviloka!" Ég veit ekki hvernig það verður, en Guð má vita að ég mun gera allt sem ég get til að þau eigi gott líf hérna. Það er alveg á hreinu.

Ég kvíði rosalega fyrir því að Lazaro fari á morgun (22.júní) enda höfum við ekkert verið aðskilin áður. Samt er ég svo ánægð líka og alveg að fara yfir um af stressi því mér finnst svo margt vera að gera hérna á meðan hann er í burtu. Ég þarf að skrá krakkana í sumarnámskeð í íslensku, þrífa rykföllnu herbergin þeirra og skipuleggja allt. Þau koma hingað 29.júní kl. 15.10 og þá eigum við Lazaro samt eftir sumarfrí til 12.júlí sem við getum notið með þeim! Er þetta ekki frábært??? Ég vil gera lista yfir alla þá sem hafa lagt okkur hjálparhönd á plóginn hérna heima á Íslandi og fara með krakkana og leyfa þeim að hitta þetta góða fólk. Vini og vandamenn sem gáfu þeim föt, leikföng, leikjatölvur og okkur góð ráð og aðstoð, ákveðið starfsfólk hjá Útlendingastofnun, Sýslumanni Reykjavíkur og Utanríkisráðuneytisins og fleiri (eins og mamma sem gaf okkur heilt herbergi fyrir José hérna niðri). Þegar maður lendir í svona erfiðleikum þá er mikið að fólki sem stendur gegn manni (eins og til dæmis starfsfólk sendiráðsins þarna úti sem fór fram á 200 dollara fyrir vinnslu vísaáritananna og 250 dollara í mútur) en það er alltaf miklu fleiri sem hjálpa manni og stappa í mann stálinu. Maður lærir mikið um mannlegt eðli eftir svona lífsreynslu.
Nínos hefur tjáð sig.