Fiðringur og Læti
Ég er farin að fá ótrúlegan fiðring í mig út af útskriftinni minni sem nálgast óðfluga. Þetta er svo spennandi eitthvað. Ég var að fá úr Bókmenntum heimstyrjaldar 1939-1945 og fékk 9. Geðveikt ánægð með þetta, en á enn þá eftir að fá 2 einkunnir frá Martin Regal (hann er nú alltaf dáldið seinn þessi elska)úr Tennessee Williams kúrsinum hans. Bæði úr málstofunni sjálfri og svo málstofuverkefninu. Er dálítið stressuð. Þessar einkunnir geta nefnilega ráðið úrslitum um hvort ég útskrifast með I.einkunn eða ágætiseinkunn. Er alveg á mörkunum í meðaleinkunn. ARRGGG!!! Metnaðurinn alveg að fara með mann hérna. Væri helvíti flott að ná ágætiseinkunn.
Ég fékk allt í einu þá hugdettu að það væri algjör nauðsyn að kaupa nú föt sérstaklega fyrir útskriftina. Ég er orðin svo hundleið á að ganga alltaf í sömu gömlu druslunum. Það er bara orðið svo þreytt þetta mjög svo takmarkaða fatasafn mitt að það er þyngra en tárum taki að tala um. Ég tek nefnilega svona ástfóstri við ákveðnar flíkur og nota þær í svona 10-15 ár eða þar til það eru bara tægjur eftir af þeim. Fyrir utan þetta þá finnst mér ömurlega leiðinlegt að versla og þá skiptir engu máli hvort heldur það er í Bónus eða fatabúðum. Guð hvað ég kvelst í verslunarleiðöngrum. Þess vegna forðast ég það eins og heitan eldinn að fara í búðir með öðru kvenfólki því ég hef bara ekki þetta kvenlega úthald til þess að rölta um í nokkra tíma og þræða verslanir. Ég endist hámark í 2 tíma og er þá alveg að springa á limminu.
Ég fór samt í gær í Smáralindina til að athuga með úrvalið á fötum. Ég var eftir klukkutíma alveg gjörsamlega í þunglyndi því ég fann bókstaflega ekkert! Mig langaði svo í einhver svona sumarlegan og litríkan kjól en það var allt eitthvað svo lummulegt sem ég fann og bara engir kjólar. Þau fáu föt sem ég hefði verið til í voru því miður í dúkkulísustærðum sem ég get ekki einu sinni "in my dreams" passað í. Eftir að hafa ákveðið að hunskast heim mundi ég allt í einu eftir því að ég hafði alveg gleymt Debenhams. Þar fann ég náttúrulega draumakjólinn sem er ótrúlega ólíkur öllu sem ég átt áður. Hann er reyndar í styttra lagi finnst mér, en mér hefur alltaf þótt ég vera með svo þykka leggi að það færi mér ekki að vera í nema síðu. Núna er mér bara drullusama. Mér fannst kjóllinn fallegur og so what ef ég er með þykka leggi? Hvað er eiginlega að manni að láta svona? Er þar með sagt að maður sé eitthvað frík sem eigi að fela líkamann á sér? Djöfuls minnimáttarkennd er þetta í manni. Löngu komin tími til að hrista þessa vitleysu af sér. Ég fór svo með Lazaro í dag og við keyptum sokkabuxur í sama lit og kjóllinn (by the way, Lazaro var mjög hrifinn) og svo er stefnan tekin á skó í stíl.
Ég sagði mömmu frá plönum mínum og hún bara heimtaði að gefa mér veisluna og fötin í útskriftargjöf. Ég væri nú einu sinni einkabarnið hennar og svona áfanga væri bara náð einu sinni. Þannig að planið er að halda voða litla veislu heima og fá sendan mat. Ég er samt ekki búin að ákveða hvernig. Ég býð bara þeim allra nánustu, enda leyfir mín litla íbúð (og vasi mömmu) ekki meir. Þetta verður fínt.
Vorum búin að fá svona hálfgildings loforð um að heyra frá Útlendingastofnun í vikunni en enn þá hefur ekkert gerst. José hringdi í pabba sinn núna í vikunni hágrátandi. Einhverjir krakkar voru að stríða honum að þetta væri bara allt saman lygi og kjaftæði, hann færi aldrei til neitt til Íslands. Hann spurði pabba sinn hvort þetta væri ekki örugglega öruggt að þau kæmu til Íslands. Lazaro varð að tala heillengi við hann og minna hann á hvernig fólk lét við hann þegar stóð til að hann kæmi til Íslands. Það trúði því enginn heldur. Þetta fór alveg með okkur að vita að börnin séu bara að missa alla von eftir þessa miklu bið. Óþolandi.
Nínos hefur tjáð sig í ruglinu.
