Update um Börnin
Þá eru loksins (eins og ég held ég hafi minnst á)öll gögn komin frá Perú varðandi börnin og líka búið að þýða þau. Þá er bara að sjá hvort að Útlendingastofnun verði ekki sátt við þetta allt og gefi grænt ljós eins fljótt og hægt er. Þegar þeir veita þeim dvalarleyfi þá senda þeir vegabréfsáritanirnar til Lima (væntanlega í finnska sendiráðið)og þá er bara að kaupa miðana. Ég bara krosslegg fingurna að þeir láti okkur ekki bíða lengi eða það sem verra er, að þeir fari ekki að setja neitt út á gögnin. Við bara getum ekki farið að redda frekari gögnum. No way. Við bara bíðum og sjáum. Málið er að minnsta kosti úr okkar höndum eins og er.
Ég er orðin svakalega þreytt á þessari bið. Maður kvíðir nú svolítið fyrir því að þau komi og það er bara enn þá óbærilegra að bíða og bíða alltaf í þessari óvissu. Ég vil bara að þau komi strax so we can get it over with. Þá getum við bara farið að venjast hvort öðru og breyttum aðstæðum eins fljótt og hægt er. Því fyrr sem við venjumst, því fyrr aðlögumst við og hlutirnir falla í eðlilegt horf.
Annars er ég líka alveg orðin geðveikt þreytt á þessu ælustandi. Er í vinnunni núna og þegar ég var að fara út úr dyrunum heima byrjaði ég að æla og æla og æla. Er búin að liggja uppí rúmi í allan dag með ógleði en ekkert gerðist. Svo þegar maður er búinn að fara í bað, maskara sig, greiða hárið og gera sig fínan, þá loks kemur gubban og ég hélt þetta ætlaði aldrei að stoppa. Fór svo í vinnuna eldrauð í framan, lyktandi af ælu, með maskarann lekandi niður á læri :(
En er þetta ekki allt þess virði samt? Það sem maður má líða fyrir að eignast barn. Ég hafði ekki græna glóru um að þetta gæti orðið svona erfitt. Ég er búin að fá nóg og vildi óska að barnið væri bara alveg tilbúið að fæðast núna. Ég meina það.
Nínos hefur gubbast.
Nýjar Sónarmyndir!
Þá er ég komin 11 vikur á leið og get væntanlega varpað öndinnni aðeins léttar þar sem áhættusamasta tímabil meðgöngunnar er liðið (auðvitað er ekkert öruggt í þessum heimi samt). Við Lazaro fórum í snemmsónar í dag og það er ótrúlega margt búið að gerast á síðustu 3 vikum! Er nema von að maður sé dálítið þreyttur og flökurt! Þetta litla grjón sem við sáum með risa hjartslátt á 8.viku er bara orðið að barni. Höfuðið, búkurinn, útlimirnir og allt tilbúið. Það er líka orðið 3,5 sentimetrar og var ekki nema 8,9 millimetrar fyrir 3 vikum! Þetta var SVO gaman!!! Það var örugglega sofandi fyrst en vaknaði svo allt í einu og bara tók þvílíkt hopp og sparkaði fótunum út í loftið og baðaði út pínulitlu höndunum. Alveg merkilegt og yndislegt. Við bara fórum heim í skýjunum. Endilega kíkið á Meðgöngu-linkinn hérna til hliðar því það eru 2 nýjar myndir sem teknar voru í dag. Á einni er krílið meira að segja að sparka út í loftið! Svo sáum við líka hjartsláttinn aftur en núna virðist hjartað miklu minna miðað við hvað það var dóminerandi síðast. Að minnsta kosti virðist þessi blóðkennda útferð sem ég hef verið að fá af og til (ég veit, smekklegt að tala um þetta hér), ekki hafa verið vegna neins skaða eða af því að eitthvað væri að. Læknirinn hrósaði mér líka óspart fyrir að vera svona dugleg og taka þessu svona alvarlega með sykursýkisáhættuna (þyngri konur eru í meira áhættu á meðgöngusykursýki) og hafa alveg hætt að borða sykur (þá meina ég EKKERT nammi, gos, kökur eða neitt). Fæ mér bara í alveg spes tilvikum eins og um páskana, í fermingarveislu og eina kökusneið með Eurovision. Það eina sem ég sakna er ísinn. Ég ELSKA ís. En ég læt hann vera. Allt sem er best fyrir barnið. Auðvitað gæti ég alveg fengið sykursýki samt en ég er þó að draga úr líkunum á því.
Annars er ég líka með sorgarfréttir því að Þröstur litli er dáinn. Hann bara hætti allt í einu að borða og hreyfa sig og lognaðist út af. Ég grenjaði ógeðslega mikið þegar ég fann hann dáinn (já, hlægið bara, maður er MJÖG viðkvæmur þegar maður er óléttur), mér fannst ég hafa klúðrað þessu alveg ferlega. En kannski var hann slasaður eftir allt saman innvortis eða hreinlega þoldi ekki að vera svona inni við. I will never know.
Nínos hefur tjáð sig í bili.
Eurovision-Sukk og Vitleysa
Þá er Ruslana Warrior Queen búin að rúlla upp þessari keppni. Það hefði nú verið gaman ef Jónsi hefði komist hærra, en við vorum þó ekki í neðsta. Hann stóð sig bara vel og ég verð að segja að mér fannst hann vera með einu bestu karlröddina af þeim sem kepptu. Þetta var líka alveg ágætt lag. Ég var í svona hálfgerðu Eurovision partýi á efri hæðinni hjá henni Jóhönnu ásamt frændfólki hennar, Lazaro og mömmu. Frændi Jóhönnu var með Eurovision alveg á hreinu og vissi upp á hár hver myndi vinna og í hvaða sæti Ísland myndi lenda. Hans kenning er sú að karlmönnum frá Íslandi gangi aldrei vel í þessari keppni og þegar maður fer að hugsa þá er dálítið til í því. Sjáiði bara Pál Óskar, Daníel og fleiri miðað við Selmu og Siggu (admit it, Grétar var aukaatriði í því lagi).
Við grilluðum læri og ég sá um eldamennskuna. Ég var búin að vera með grill á heilanum í nokkrar vikur. En ég efaðist um hvort ég hreinlega myndi hvernig á að grilla læri. Var skíthrædd við að brenna það eða að það yrði hrátt við beinið. En viti menn! Grillmeistarinn var ekki lengi að rifja upp gömlu taktana og útkoman var vægast sagt glæsileg (þó ég segi frá sjálf). Hef ekki borðað eins ljúffengan mat í langan tíma. Ekki spillti kartöflusalatið á la Nínos fyrir kvöldinu heldur. Það var svo ekki verra að dagurinn í gær var einn sá besti í sambandi við mína eigin líkamlegu líðan. Ég fór í próf um morguninn (það síðasta) og gekk bara vel. Yndislegt að vera búin! Free! Ég var bara nánast laus við alla ógleði og bara hakkaði í mig grillmatinn. Datt reyndar örlítið í sætindi (sem eru alveg á bannlista síðan ég varð ófrísk vegna þess að ég er svo skíthrædd við meðgöngusykursýki) en maður verður nú af og til að láta eitthvað eftir sér. Sérstaklega við spes tækifæri.
Ég og Lazaro förum svo aftur í sónar á næsta þriðjudag. Það borgar sig víst vegna þess að því miður hefur blætt hjá mér pínulítið svona af og til eins og gerðist fyrir ca. mánuði. Þetta er frekar algengt og þarf ekki að þýða neitt slæmt en auðvitað er þetta ekkert skemmtilegt því þetta getur verið byrjunin á einhverju slæmu líka. Það væri sorglegt ef þetta gengi ekki upp vegna þess að ég er svo nærri því búin með þessa fyrstu 3 mánuði. Er komin núna 10 vikur og 5 daga og vantar bara rúma viku í 12 vikurnar. Það er meira að segja farið að sjá pínulítið á mér, eða það segir alla veganna Lazaro. Þegar ég ligg á bakinu (eins og ég er eðlilega) þá kemur brjóstkassinn fyrst, svo fellur maginn svona aðeins inn (mittið) og svo smá bumba (heitir hún ekki Venusarhæð/hóll?) Núna er þetta "mitti" mitt eitthvað að verða málum blandið. Þetta er soldið gaman. Mig langar svo að vera með bumbu til að monta mig af. Samt myndi ég ekki vilja verða HUGE þannig að maður vaggi eins og mörgæs. Það er örugglega svo erfitt. Mamma var nú með tiltölulega litla kúlu og ég vonast til að verða eins.
By the way, Þröstur litli var með okkur í Eurovision-teitinu í gær og steinsvaf allan tímann. Honum finnst rosalega gott að láta halda á sér þegar hann sefur. Þá hjúfrar hann sig í lófann á manni og lokar augunum. Ótrúlega sætt sko. Erum búin að gefa honum rækjur og hakk sem hann fílar mjög vel. Lazaro er núna heima í stressi að hugsa um ungann vegna þess að ég er í vinnunni í 10 tíma í dag. Good luck Lazarito.
