Er Orðin Mamma!
Það ætla aldeilis að sogast að mér ungviðið á þessum síðustu og bestu tímum. Ég vaknaði í morgun við ægileg læti og skarkala úti á sólpalli. Það var eins og það væri í gangi meiri háttar fuglastríð! Ég reyndi að hunsa þetta en það var ekki séns. Mig fór að gruna að ekki væri allt með felldu, kannski hefði köttur drepið eða sært fugl. Ég kíki út og sé þá þrastarpar alveg í öngum sínum á pallinum og flögrandi þar um. Þegar ég fór út þá voru þau ekki einu sinni að hafa fyrir því að flýja heldur bara stóðu sem fastast tístandi af fullum mætti. Ég fór að skima í kringum mig og sá ekkert á pallinum. Ég halla mér yfir grindverkið og kíki niður því mér fannst eins og þrestirnir væru að reyna að segja mér að eitthvað væri að. Þá sé ég í rifu meðfram pallinum utanverðum, á jörðinni, lítill þrastarunga sem mændi upp á mig. Ég vissi ekki hvað ég ætti að gera og fór að skimast í kringum mig eftir hreiðrinu sem han hlaut að hafa dottið úr. Hann tísti svo ámátlega og átti svo bágt eitthvað. Það var hvergi að sjá hreiður en aftur á móti sá ég gráan og hvítan kött nálgast óðfluga og hefur hann líklegast runnið á lætin í fuglunum og komið til að kanna aðstæður. Það var að ekki um neitt að ræða annað en að taka málin í mínar hendur eða láta litla greyið veslast upp í holunni eða verða rifinn í tætlur af kettinum.
Ég fór og tók upp litla ungann (sem var ekki par hrifinn skal ég segja ykkur) og vafði honum inní handklæði. Foreldrarnir fylgdust með þessu og urðu alveg vitlaus! Þau tístu og skömmuðust og mér leið bara eins og barnaræningja af verstu gerð. En hvað átti ég að gera? Skilja hann eftir bjargarvana? Ekki séns!
Ég fór með hann inn og lokaði hurðinni og í langan tíma voru foreldrarnir fyrir utan og störðu inn um gluggann. Það fór síðan að hellirigna og þau flugu burt. Ég hef samt séð þau í dag á sveimi við húsið. Hreiðrið er örugglega ekki fjarri.
Þegar inn var komið setti ég hann í lítinn pappakassa og hljóp út í bílskúr og náði í eitt gamalt fuglabúr. Ég setti dagblöð á botninn og lagði litla ungann ásamt handklæðinu inn í búrið. Hann var hræddur og leið illa. Ég reyndi að sofna aðeins aftur en hann hélt fyrir mér vöku með tísti og skarkala. Hann var augljóslega að reyna að sleppa úr búrinu.
Ég ákvað að hringja á Dýraspítalann til að fá ráðgjöf um hvað ég gæti gefið honum og var bent á ánamaðka og skordýr. Bjakk! Annars gæti ég bara gefið honum hrátt nautakjöt eða eitthvað sem væri prótínríkt. Ég fór að leita að ormum en algjörlega án árangurs. Þeir eru kannski enn þá í dvala eða eitthvað. Svo datt mér í hug að afþýða rækjur úr frystinum og sjá hvernig það færi í hann. Þetta gekk ekki vel. Ég notaði flísatöng og reyndi að stinga ætinu á milli rimlanna en Þröstur litli varð bara dauðhræddur. Svo setti ég hendina inn í búrið og reyndi að rétta honum rækjubitann en það gekk ekki heldur því hann var svo hræddur við mig.
Mér var farið að lítast illa á blikuna og sá fram á að það hefði nú verið tilgangslaust að bjarga honum fyrst hann ætlaði að svelta sig í hel! Ég ákvað að grípa til örþrifaráða og tók Þröst litla úr búrinu með handafli. Hann tísti svolítið en varð svo alveg rólegur í hendinni á mér. Ég rétt varlega að honum rækjuna með flísatönginni. Viti menn! Goggurinn opnaðist og varð alveg risastór og rækjan rann ljúflega niður og svo önnur til!
Ég var rosalega montin af þessu og sett "soninn" inn í búrið aftur. Hann var alveg allt annar þröstur, hjúfraði um sig alsæll og sofnaði á handklæðinu sínu. Síðan leið dagurinn og Þröstur litli fylgdist stíft með mér hvert sem ég fór um íbúðina og tísti alltaf þegar ég flautaði á hann.
Þegar Lazaro kom heim sagði ég honum alla söguna og ætlaði svo að sýna honum hvernig ég mataði "barnið" okkar. En það þurti sko ekki að beita neinu handafli í þetta sinn. Um leið og ég stakk hendinni inn í búrið til að taka hann upp, þá snéri hann sér að hendinni og opnaði stóra gogginn sinn og beið eftir matargjöf! Hann er ekkert smá gáfaður segi ég. Eftir eitt skipti var hann búinn að læra að þekkja mig og að með mér kæmi matur. Það er núna nóg að fara með hendina inn í búrið og setja ofan í hann matinn. Hann fer ekkert í burtu eða er hræddur. Alveg sallarólegur og eiginlega bara dálítið frekur sko.
Ég veit ekki hver framtíðin verður en draumurinn er að þegar hann verður fleygur þá geti ég sleppt honum. Við sjáum hvað setur. Hann virðist alla veganna vera við góða heilsu og ekki neitt slasaður eins og ég hélt kannski að hann væri í fyrstu. Er þetta ekki bara ágætis æfing fyrir móðurhlutverkið?
Nínos hefur tíst. TweetTweet.
Gleðifréttir!!!
Þá hefur það loksins gerst! Gögnin eru komin frá Perú. Ég ætla ekki að lýsa því hvernig það var að halda loksins á þessum dýrmætu pappírum í höndunum, sérstaklega þessu fæðingarvottorði sem allt strandaði á í svo langan tíma. Þau eru núna í þýðingu hjá löggiltum skjalaþýðanda og verða vonandi tilbúin á morgun til að fara með til útlendingastofnunnar. Við erum ekkert smávegis spennt yfir þessu. Martröðin er vonandi senn á enda.
Annars er af okkur að frétta að Lazaro gengur ekkert rosalega vel í megruninni. Hann tekur út kvalir að geta ekki drukkið gos lengur. En svona er lífið cruel. Hann verður að léttast aðeins vegna þess að hann kemst ekki lengur í gallabuxurnar sínar. Hann fer núna á hverjum degi í vinnuna í sparibuxunum! Ég aftur á móti held áfram að léttast vegna stöðugra uppkasta og kannski líka vegna þess að ég drekk ekki gos né borða nammi eða kökur. Hefur sitt að segja. Nú eru 4 kíló farin. Ég var einmitt að koma í vinnuna hjá 118 og bílferðin fór alveg með mig. Ég gubbaði um leið og ég steig út úr bílnum, beint á stéttina fyrir utan húsið hér í Ármúla. Geðslegt. Ég tel niður dagana að verða komin 3 mánuði eða 12 vikur. Er núna komin nákvæmlega 10 vikur og 2 daga og treysti á að þegar 12 vikum verður náð þá hætti þessi gubbuveiki. Ég er að sturlast á þessari vanlíðan og bara skil ekki hvernig ég hef lifað af þessi próf. Er samt búin að fá einkunn úr Kanadískum unglingabókmenntum og fékk 9,5 í málstofunni (semsagt úr prófinu) og 9,0 úr málsstofuverkefninu (aukaritgerð). Nokkuð gott miðað við aldur og fyrri störf og bágborið líkamsástand.
Og hananú!
