Það er nú lítið að blogga um rétt núna. A.m.k. varðandi hluti sem er viðeigandi að ræða svona á blogginu. Skólinn er að verða búinn og við tekur páskafrí og svo langt upplestrarfrí. Prófin eru 3. , 13. og 15. maí sem eru dagsetningar með kosti og galla. Þá hefur maður náttúrulega nægan tíma til að lesa en...það væri frábært að vera laus frá þessum skóla fyrr. Svo er útskriftin ekki fyrr en í júní! Þetta er svo langt þangað til! Ég vil bara losna frá þessu sem fyrst. Líka til að vera sloppin þegar börnin koma (sem er vonandi bráðum). Þá getur maður einbeitt sér að því að sinna þeim. Enda þurfa þau væntanlega mikinn stuðning, sérstaklega í byrjun. Ég er svo þreytt eitthvað undanfarið og skrýtin eitthvað. Kannski er búið að vera heldur mikið í gangi upp á síðkastið. Ég er orðin (og Lazaro líka) tilfinningalega þreytt á þessari endalausu bið og áhyggjur af krökkunum. Þetta sendiráð í Svíþjóð er enn þá með alla okkar pappíra, pælið í því? Þeir ætluðu svo aldeilis að hjálpa okkur og ég veit ekki hvað. Svo hafa þeir ekki gert rassgat!!! Börnin og við megu augljóslega rotna fyrir þeim. Ekkert nema lygar og rugl. Eins gott að systur Lazaro eru að hjálpa okkur. Við vonum að þetta fari að leysast sem fyrst. Skólarnir eru nefnilega byrjaðir þarna úti (nú er haust hjá þeim að nálgast) og við ætlum sko ekki að borga 300 dollara skráningargjald ef þau verða síðan í tæpan mánuð í skólanum og koma þá hingað. Samt er það leiðinlegt fyrir þau að sjá alla hina krakkana fara í skólann og þau fá ekki að fara. Ohh, hvað þetta er leiðinlegt allt saman. Maður er hættur að trúa því að þetta fari að leysast. Við höfum svo oft haldið það áður. Æi, ég nenni ekki að röfla meir. Tel bara mínúturnar þangað til ég get farið heim, 1 klst. og 45 mín.....
Nínos, þreytt, flökurt, svöng, með verki og leiðindi og VILL FARA HEIM hefur tjáð sig.