Mígreni og Gullfiskar

Það er ekkert smá langt síðan ég bloggaði. Ég er nefnilega búin að vera að vesenast svo mikið. Við höfum gengið frá samning við Eyjapeyjana og það er mikill léttir. Síðan erum við Lázaro orðin svo spennt að fara til Perú í ágúst að við erum barast að klikkast! Það er svo margt sem við þurfum að undirbúa áður en við förum en þetta er samt allt að smella saman. Við erum búin að skrifa lista yfir allt sem þarf að taka með út og allt sem við þurfum að gera úti. Þetta er nefnilega svolítið öðruvísi þegar maður fer í svona ferðalag sem er ekki bara túrista-dæmi. Það þarf að fara með gjafir og notuð föt og svoleiðis hluti á milli landa og maður er skíthræddur um að gleyma einhverju. Við erum að senda afmælis- og jólagjafir til 3 barna svo að ég veit mjög vel hvað það er ógeðslega dýrt að senda einn lítinn pakka til Perú. Það kostar margfalt meira en innihald pakkans. Þess vegna er frekar mikilvægt að gleyma engu. Ég held að áhyggjur af ferðinni og stressið í kringum það að finna leigjendur að íbúðinni fyrir ágúst hafi valdið því að ég er eiginlega búin að vera frekar lasin í svolítinn tíma. Ég mætti til dæmis ekki í vinnuna á síðast fimmtudag því ég fékk mígrenikast. Ég er nú ekki mjög illa haldin af mígreni. Ég hef bara einu sinni fengið ,,alvöru" höfuðverkjakast sem var alveg hræðileg en ég fæ frekar oft nokkuð alvarleg svimaköst og hef þá ógleði og vægan höfuðverk í langan tíma á eftir. Þegar ég er undir álagi aukast líkurnar á þessu mjög. Ég erfði þetta frá móðurömmu minni. Þetta gerðist einmitt um daginn þegar ég var stödd í Dýraríkinu við Grensásveg. Ég var búin að versla mér inn fisk og ætlaði að ganga frá búðarborðinu en þá allt í einu hringsnérist allt og ég rétt náði að grípa í borðið og halda jafnvægi. Hefði ég verið á miðju gólfinu hefði ég dottið. Það varð að ná í sæti handa mér og starfstúlkan gaf mér vatnsglas á meðan ég beið í þeirri von að þetta gengi yfir sem fyrst. Það gerðist ekki. Mamma varð á endanum að sækja mig og keyra mig heim og ég var ómöguleg í nokkra daga á eftir. Ætli ég verði ekki bara dauð áður en ég kemst nokkurn tíma út til Perú? Ég mundi skyndilega eftir því á föstudaginn var að ég þarf að fá sprautur áður en ég fer út. Ég hringdi á heilsugæslustöðina mína og bað um viðtal við hjúkkuna á staðnum og hún hringdi í mig á mánudeginum og tilkynnti mér það að á fimmtudeginum 3.júlí ætti ég að mæta á svæðið og þá myndi sprautuferlið hefjast!!! Ég fékk náttúrulega áfall og spurði hvað manneskjan ætti eiginlega við sprautuferlið??? Þá er þetta ekkert bara einhver ein ferð í sprautur heldir 2-3 og ég fæ margar, margar sprautur...Gaman fyrir mig ekki satt?! Lázaro er aftur á móti svo mengaður og vanur ölum soranum og sýklunum í Perú að hann sleppur alveg. Það er líka allt eins gott því að maðurinn er sjúklega hræddur við sprautur.
Annars var ég (svo maður fari út í aðeins viðkunnanlegri efni) að taka upp gömlu gullfiskakúluna mína og fá mér tvo litla gullfiska. Ég keypti líka alveg rosalega flott skraut í kúluna sem gerir hana svakalega litskrúðuga og heimilislega. Ég fékk líka í fyrsta skipti svör við því hvers vegna mér tókst aldrei að halda gullfiskunum mínum á lífi hér í gamla daga. Það var svo frábær strákur að vinna í Dýraríkinu og hann útskýrði fyrir mér að þegar maður mylur fiskafóðrið og lætur það fljóta á yfirborði vatnsins þá gleypa gullarnir svo mikið loft þegar þeir borða að þeir geta á endanum sprengt í sér sundmagann sem er líffæri eða holrúm sem gerir þeim kleift að halda jafnvægi í vatninu og synda. Þá byrja þeir að halla til hliðanna og fara jafnvel alveg á hvolf og þetta endar með dauða. Þetta lýsir sko nákvæmlega hvernig gullarnir mínir dóu allir í gamla daga. Núna beiti ég semsagt nýrri fóðrunartækni sem felst í því að mylja matinn ekki heldur láta flögurnar sökkva til botns með því að hræra soldið í vatninu. Fiskarnir sjá flögurnar svífa í átt að botninum og éta þær umsvifalaust en án þess að gleypa loft. Núna er bara að bíða og sjá hvað gerist! Ég vona svo innilega að litlu dúllurnar lifi vel og lengi. Það kom bara eitt babb í bátinn eftir að kúlan var komin á sófaborðið. Hún var miklu flottari heldur en stóra 47 lítra fiskabúrið mitt sem er við hliðina á sjónvarpinu! Núna varð ég að gera eitthvað í mínum málum og keypti geðveikt flottan gervigróður og skraut í stóra búrið og bætti í það fiskum. Núna eru íbúar þess tveir skallar, frekar stórir, þrjár hvítar svartetrur sem eru mun minni og svo ein lítil torfa af neon-kardinálum eða neon-tetrum eins og þeir eru stundum kallaðir. Það er alveg rosalega fallegt búrið. En vandamálið er að núna er það orðið flottara en kúlan svo að kannski verð ég að betrumbæta hana enn þá meiri!!! Nei, nei, ég er nú bara að grínast, það verður nú allt að taka einhvern enda. Galdurinn við að halda fiska í kúlu er að muna að það eru eiginlega bara þessir kringlulaga gullfiskar með klofinn sporð sem geta þrifist í þeim því þeir þurfa svo takmarkað sundpláss vegna þess hve hægfara þeir eru. Venjulegum gullfiskum sem eru rennilegri í laginu líður ekki vel í kúlum. Síðan er mikilvægt að fóðra þá eins og lýst var að ofan til að koma í veg fyrir sprungna sundmaga. Þar sem erfitt og frekar ljótt er að setja dælu í kúlu vegna lagsins og stærðarinnar á slíku búri verður að passa að taka alltaf svona 3 bolla af vatni úr kúlunni á hverjum degi og bæta við fersku vatni úr krananum í staðinn. Á 5 daga fresti ætti maður að taka allt að 1/4 úr kúlunni og setja nýtt vatn í staðinn. Með þessu fá fiskarnir nóg af súrefni með nýju vatni og kúlan helst hrein lengur. Annars er hægt að fá nánari upplýsingar um þetta hjá Dýraríkinu