Minningargrein um Hamstur

Þá er hún Laufey fallin frá eftir langa sjúkdómslegu (miðað við að hamstrar lifa í 2 ár er 1 vika MJÖG löng banalega). Það var mjög sorglegt að sjá hana smám saman fjara út og ég vona bara að hún hafi ekki þjáðst mjög mikið. Það er alltaf mjög erfitt að sjá gæludýr deyja, jafnvel þó það sé bara lítill hamstur. Ef það væri músagangur inni hjá manni (gerðist hjá vinkonu minni um daginn, var hryllingur) þá léti maður setja gildrur til að drepa þær og líklega gerði maður það samviskulaust. En ef um er að ræða gæludýr þá er hugsunin hjá manni allt önnur. Það skiptir ekki máli hve lítið dýrið er, gæludýr er alltaf hluti af fjölskyldunni og skipar sinn sess á meðal hennar. Það gerði Laufey litla líka. Hún var grá og hvít og með stór flekkótt eyru og svakalega mikið krútt. Við vorum alltaf að gefa henni allskyns mat og það var ótrúlegt hvað hún var lystug á mat sem manni hefði aldrei dottið í hug að hamstur vildi borða eins og til dæmis lambakjöt, skinku poppkorn og ost. Það var rosalega gaman að standa hjá búrinu hennar og kalla á hana með ákveðnu blísturshljóði. Ef hún var sofandi þá stakk hún alltaf hausnum út um gluggann á húsinu sínu til þess að þefa út í loftið í von um að það væri verið að færa henni eitthvað ljúfmeti. Stundum var hún náttúrulega vakandi, sérstaklega að kvöld-og næturlagi eins og hömstrum er lagið, og þá var hún vanalega að hlaupa í hjólinu sínu. Þá stoppaði hún alltaf þegar maður kom til hennar og beið eftir að fá eitthvað gott. Þetta voru svona stundir sem virðast ekki mikilvægar í lífinu en gáfu manni svona nokkrar mínútur í senn af þægilegum tilfinningum og ánægju við það að sjá þetta litla dýr rogast með risabita af mat inní húsið sitt og smjatta þar mjög hátt á honum. Það er meira en maður getur sagt um svo margt annað í lífinu, sérstaklega í samskiptum við mannfólkið sem getur verið svo erfitt í umgengni ástundum. Mér finnst að Laufey litla eigi hrós skilið fyrir að hafa tekist að dreifa huga manns frá áhyggjum hversdagsins svona af og til. Kæra Laufey! Innilegustu þakkir fyrir samverustundirnar á liðnum tveimur árum. Vonandi fórst þú frá okkur tiltölulega sátt við lífið og tilveruna. Guð blessi minningu þína hamstur.

Laufey létt og lipur var
lék sér allar nætur.
Af hömstrum öllum höfuð bar
af henni höfðum mætur.

 
HUGLEIÐING UM LEIÐINDAPÚKA

Eins og við vitum flest þá er alveg ótrúlega mikið af leiðindum sem maður þarf að takast á við á einni mannsævi en þó eru sumar aðstæður verri en aðrar þegar kemur að því hvað maður er berskjaldaður fyrir þessu fyrirbæri. Ég vinn við símaþjónustu með náminu mínu og tala við ótrúlega mikið af fólki á hverjum degi. Þó er ég ekki að hringja í fólk og trufla það heldur hringir það til mín til að fá upplýsingar. Flestir eru nú ósköp almennilegir en sumir eru alveg ofboðslega leiðinlegir. Þið mynduð aldrei trúa því hvað við hjá 118 verðum fyrir miklum dónaskap, aðkasti og leiðindum frá fólki út um allan bæ og venjulegum vinnudegi. Það er eins og sumum finnist að af því að þeir borga fyrir þessa þjónustu þá megi þeir bara haga sér eins og skepnur við okkur sem vinnum við þetta. Við alla þá sem eru með stæla við okkur sem störfum við að veita þjónustu vil ég bara segja þetta: ,,Hagið ykkur við annað fólk eins og þið viljið láta koma fram við ykkur!" Þó að maður borgi fyrir ákveðna þjónustu þá þýðir það ekki að maður geti verið með leiðindi og dónaskap við þjónustuaðilann. Okkur er borgað fyrir að veita þjónustu en við eigum ekki að þurfa að sætta okkur við það að það sé komið fram við okkur eins og við séum ekki manneskjur. Það væri óskandi að fólk temdi sér að vera ekki svona leiðinlegt hvort við annað þótt að það sé í vondu skapi eða hafi átt erfiðan dag. Maður getur ekki látið eigin geðvonsku bitna á öðru fólki, slíkt er bara sjálfselska og dreifir og viðheldur leiðindum í samfélaginu því þeir sem verða fyrir barðinu á leiðindapúkum verða fyrir geðvondir sjálfir og þá er kominn af stað vítahringur. Auðvitað verða allir einhvern tímann að fá útrás og þá verða manns nánustu helst fyrir barðinu á manni, en það er líka eðlilegt innan eðlilegra marka, því að manns nánustu hafa nú spes leyfi til að blása út af og til án þess að eiga á hættu að vera hafnað. En við ókunnuga er slíkt óafsakanlegt og truflar að eðlileg samskipti innan samfélagsins haldist vel smurð og hlutirnir gangi snuðrulaust fyrir sig. Það er til svolítið sem heitir sjálfstjórn og það er eitthvað sem við ættum öll að reyna að temja okkur í samskiptum við aðra. Stundum er það ótrúlega freistandi að vera með leiðindi við fólk, sértstaklega ef það hefur að manns eigin mati átt upptökin af leiðindunum. Málið er samt bara það að öskur, stælar, ruddaskapur, blótsyrði og önnur almenn leiðindi ná sjaldan ef nokkurn tímann að hjálpa okkur til að ná markmiðum þeim sem við höfum sett okkur í samskiptum og gera okkar málstað aldrei fýsilegan í augum mótaðilans. Mig langar að nefna persónulegt dæmi sem gerðist í gær og reyndi þar mjög á þolrifin í mér. Ég og maðurinn minn sátum uppi í sófa og horfðum á sjónvarpið á laugardagseftirmiðdegi þegar að síminn hringdi. Ég ætlaði varla að nenna að standa upp en ákvað að gera það og næ í símann. Ég sé að hringt er úr leyninúmeri en þeim svara ég sjaldan því ég vill vita hver er á línunni. Það vill þannig til að ég hélt að vinkona mín sem er með leyninúmer væri að hringja og svaraði. Þá var þetta kona að hringja frá IBM og vildi að ég tæki þátt í skoðanakönnun um stjórnmál og slíkt. Ég er aldrei með leiðindi við fólk sem vinnur við slík störf því ég veit hvernig það er að vera þeirra meginn á línunni. Samt fór það í taugarnar á mér að hún skildi hringja úr leyninúmeri því að mig grunar að það sé viljandi gert því að fólk er farið að átta sig á þessum númerum hjá Gallup og fleiri slíkum fyrirtækjum. En ég var MJÖG kurteis og sagði henni að ég hefði það bara sem reglu að svara aldrei svona símaskoðanakönnunum. Ég bjóst við að hún þakkaði kurteisislega fyrir á móti og kveddi en það var ekki svo! Hún varð allt í einu mjög aggressív og spurði mig: ,,Má ég bara spyrja!! Af hverju ekki! Ég meina, er þetta eitthvert prinsip mál hjá þér eða???!!!" Það var helst tónninn í röddinni sem mér líkaði ekki frekar en orðin sjálf því að manneskjan var augljóslega með stæla við mig og hún ætti að vita betur í þessu starfi að slíkt viðmót gerir fólk yfirleitt ekki samvinnuþýðara. Í stað þess að stökkva upp á nef mér eins og mig langaði til eða bara að skella á hana (þegar öllu er á botninn hvloft þá var hún að trufla minn laugardagseftirmiðdag) ákvað ég að reyna að vera enn þá kurteisari og sagði mjög rólega og yfirvegað: ,,Ég er bara ekki hrifin af því að svara spurningum um mínar pólitísku skoðanir, trúmál eða annað slíkt í gegnum símann við fólk sem ég þekki engin deili á." Ég hélt að þetta yrði nóg til að hún næði skilaboðunum en hún hélt ÁFRAM að vera með leiðindi við mig, spyrjandi aftur hvað væri svona mikið mál að gera þetta, þau væru einmitt að leita eftir svörun hjá manneskju á mínum aldri á þessu svæði. Ég átti ekki til orð yfir ósvífninni í þessari ungu konu en í stað þess að missa stjórn á mér reyndi ég að hugsa sem svo að greyið manneskjan væri kannski búin að hringja út um allt með engum árangri og allir væru búnir að vera með leiðindi og dónaskap við hana. Þannig að ég bara rólega ítrekaði orð mín og hún gafst á endanum upp og hreytti út úr sér:,,Jæja, ef þetta er eitthvað prinsip mál og svona viðkvæmt þá gleymi ég þessu bara!" og skellti á. Ég var bara orðlaus yfir þessu og mjög reið en eftir á er ég mjög ánægð að ég lét hana ekki ná að hafa þau áhrif á mig að ég missti stjórn á mér og hellti mér yfir hana. Það hefði hvort sem er engum tilgangi þjónað öðrum en að koma mér í uppnám. Mamma (JRK) kenndi mér þessa tækni. Enda ef hún reiðist þá verður hún alveg rosalega yfirveguð og talar rólega og verður kurteis úr hófi fram. Slík framkoma við leiðindapúka sem eru alveg til í að fara að rífast, virkar mjög vel og hefur yfirleitt þveröfug áhrif. Maður á ekki að leyfa öðru fólki að stýra tilfinningum manns og framkomu. Þetta er spurning um sjálfsvirðingu auk tillitssemi við aðra. Það er ógeðslega svalt að halda alltaf ró sinni (þó það takist auðvitað ekki alltaf) og með því að vera alltaf alveg rosalega kúl þá gefur maður leiðindapúkunum og öllu þessu fólki þarna úti sem er alltaf með stæla og dónaskap langt nef. Svo ég segi bara að lokum: sýnum mannasiði og kurteisi alltaf, líka við leiðindapúka og rudda. Það marg borgar sig. Munið líka að ef fólk segir eitthvað ljótt um ykkur eða við ykkur, ekki taka það inná ykkur því það segir það miklu meira um það heldur en ykkur.
Nínos hefur talað.

 
Kattaofnæmi og Fermingar

Það er ógeð að vera með ofnæmi. Svo mikið er víst. Ég fór á síðasta laugardag til Roalds frænda og hann á 2 ketti. Þeir voru vaðandi uppi eins og köttum er lagið og ég byrjaði að vella, klórast, vökna og kafna. Samt tók ég ofnæmispillu áður en ég fór að heiman. En þær virka ekki rassgat. Síðan á miðvikudagskvöldið síðasta kom Sigrún Katrín í heimsókn til mín og hún á kettling. Þó að kötturinn væri að sjálfsögðu ekki með henni þá var þetta nóg til að espa aftur upp ofnæmið og aumingja Sigrún varð eiginlega að hrökklast í burtu því að ástandið á mér var svo slæmt. Ég er ekki búin að mæta í vinnuna í 3 daga sökum höfuðkvala og astma. Maður má ekki gera sjálfum sér þetta. Eins og mér þykir kettir sætir. Eins gott að ég fái ofnæmissprautu og taki með mér astmalyfið mitt þegar ég fer til Perú í ágúst! Það væri nú ekkert grín að verða veikur þar og eyðileggja ferðina. Annars komst ég að því mér til mikillar skelfingar að ég þarf að fá svon cirka 14 SPRAUTUR áður en ég fer til Perú!!! Hvar ég á að fá þær veit ég ekki en mér líst ekkert á þetta ferli! Einhvern hef ég á tilfinningunni að rassinn á mér sé í beinni hættu! ÁÁII!!! Annars er ég svo andlaus núna að ég nenni ekki að skrifa meira. Hey, ég fer væntanlega í 2 fermingar þetta árið. Verst að þufa að útvega gjafir. Þarf þetta ekki að vera svo dýrt? Ef maður gefur pening, er 5 þús.kall alveg fáránlegt eða hvað? Æi ég veit ekki. Ég fermist nefnilega ekki þannig að ég er ekkert inní þessu dæmi. Ég veit bara að þetta snýst mikið um peninga. Ónei!! Ég er að grotna...ég get ekki skrif...puttar..brotna af....ARRGGG...PRUMP...