Prump og Perú
Ég er að furða mig á því af hverju enginn vill prumpa í gestabókina mína? Er ykkur eitthvað illa við mig eða...? Ég á bara ekki til orð. Ég hreinlega heimta það að næsta manneskja sem skoðar The Kvaranita Show prumpi á mig í gestabókinni. Ég þarf líka að koma því á framfæri að SHOUT-OUT dæmið mitt er eitthvað að detta út og ég veit ekki af hverju. Annars vorum við Lázaro að fá alveg frábærar fréttar frá Perú. Yngsta systir hans, Dany (ég veit ekki hvort þetta er rétt stafsett) var að kaupa sér hús í Lima og bauð mér og Lázaro að vera í íbúðinni sem hún og maðurinn hennar eiga. Þetta er frábært! Auðvitað verðum við ekki allan tímann í Lima, okkur langar að fara til Cusko til að sjá Inka-fornminjarnar og svo auðvitað til Chiglayo til að hitta fleiri fjölskyldumeðlimi eins og t.d. tengdamömmu mína hana Ernestinu. En ég býst nú við að við verðum samt lengst af í Lima og það er yndislegt að hafa þá íbúð útaf fyrir okkur. Við vorum að pæla í að vera á hóteli af því að það er svo óþægilegt að vera lengi inná fólki, sértaklega ef það býr þröngt. Dany lofaði líka að hjálpa okkur að skipuleggja alla ferðina því við þurfum að hafa ferðaáætlun. Það þarf að ákveða hvað við verðum lengi á hverjum stað og kaupa flugmiða innanlands til að fara til Cusco og Chigalyo. Núna er ég komin með rosalegan firðing útaf þessu. Þetta er ekkert smávegis spennandi! Ég er mest stressuð útaf
stjúpbörnunum þó. Vonandi verða þau kynni ekki algjör hörmung. Ég er við öllu búin. Það er eins gott að fara að æfa þessa spænsku betur! Hallelúja.
Nínos hefur bullað.
Ég vissi það alltaf að ég tengdist þessum manni á einhvern sjúkan hátt! Enda hef ég lesið margar viðurstyggilega sögur eftir hann. Mæli með Philosophy in the Bauedoire.
You are the Marquis Da Sade. Even stripped of
exaggerations, Your real life was as dramatic
and as tragic as a cautionary tale. Born to an
ancient and noble house, you were married
(against your wishes) to a middle-class heiress
for money, caused scandals with prostitutes and
with your sister-in-law, thus enraging your
mother-in-law, who had you imprisoned under a
lettre de cachet for 14 years until the
Revolution freed you. Amphibian, protean,
charming, you became a Revolutionary,
miraculously escaping the guillotine during the
Terror, only to be arrested later for
publishing your erotic novels. You spent your
final 12 years in the insane asylum at
Charenton, where you caused another scandal by
directing plays using inmates and professional
actors. You died there in 1814, virtually in
the arms of your teenage mistress.
You are a revolutionary deviant. I applaud you.
Which Imfamous criminal are you? brought to you by Quizilla
Ljósmyndir og Dulræn Málverk
Nú get ég ekki orða bundist yfir minni eigin snilli. Ég er búin að bæta persónulegu
Ljósmyndasafni á bloggið. Það eru komin 3 albúm sem ég er enn að uppfæra og laga og ég mun bæta fleiri albúmum við von bráðar. Td. eitt albúm tileinkað dýrunum mínum sem ég hef átt og á enn. Einnig hefur er áhugavert fyrir þá sem hafa áhuga á listverkum að fara og skoða
Ljósmyndasafn Jónu Rúnu Kvaran en þar er meðal annars albúm fullt af ljósmyndum af málverkum eftir Jónu Rúnu. Þessi málverk eru frá sýningu sem Jóna hélt í Eden í Hveragerði 1984 og seldust þau öll upp með mjög dularfullum afleiðingum. Fólk sá svipi og andlit látinna birtast í myndunum og hverfa síðan sporlaust. Farið og kíkið á myndirnar og kannski sjáið þið eitthvað dularfullt líka!
Það hefur væntanlega ekki farið framhjá neinum að í gær var öskudagur. Ég átti erindi vestur í bæ, mætti í Háskólann, skrapp í Ameríska sendiráðið og fór í banka. Þessar smávægilega erindagjörðir mínar eru náttúrulega ekki í frásögur færandi nema að því er lýtur því sem ég sá á leið minni um bæinn. Nú veit ég vel að það tíðkast að börn klæðist grímubúningum og betli nammi í verslunum og taki jafnvel lagið eða eitthvað svoleiðis, svona til þess að vinna svolítið fyrir sælgætinu. Þetta er allt gott og blessað. 'Eg man eftir að hafa klæðst einhverjum búningum sem krakki og er mér sérstaklega eftirminnilegt þegar ég og æskuvinkona mín Sigrún Pétursdóttir sem bjó í húsinu á móti mér í mörg ár, dulbjuggum okkur sem aldrað par, hún konan og ég karlinn. Ég man að aðalaðtriðið var að hengja öskupoka á fólk án þess að það tæki eftir því. Stundum vorum við í margar daga að sauma þessa skræpóttu litlu poka. Ég man alls ekki eftir að hafa betlað sælgæti eða sungið í verslunum. Kannski var þetta bara ekki byrjað. Annars var það sem ég vildi segja að þegar ég var krakki og síðan unglingur, þá má segja að sú hefð að klæða sig upp á þennan hátt hafi ekki enst nema svona til 10-11 ára aldurs. Eftir það var maður alltof ,,þroskaður" til að taka þátt í svona barnaskap. Ég man að í fyrra fékk ég óvænta sendingu frá litlu frænkum hans Lázaro. Það var öskudags-nammi sem þær voru að deila með mér. Ég man eftir að hafa hugsað sem svo: eru þær ekki orðnar soldið gamlar, 12 og 13 ára, til að vera að stunda þetta nammi-betl? En ég var samt mjög sátt við þetta þar sem ég stórgræddi á því og hakkaði í mig sælgætið frá þeim. En svo að ég komi mér nú aftur að því sem ég var segja, þá skrapp ég niður í bæ í gær og þar á meðal í bankann. Það var feiknalöng biðröð og ég stóð í henni í meira en 15 mín. og mjakaðist hægt en rólega í átt að gjaldkeranum. Mér var farið að leiðast að stara stöðugt á hnakkann á manninum fyrir framan mig svo að ég snéri mér hægt við og fékk nánast hjartastopp vegna þess sem blasti við mér. Fyrir aftan mig í röðinni var 2 metra hár engill. Já, þetta var sko aldeilis ekki neitt lítið krútt með geislabaug, vængi, rauðan kinnalit og varir. Þetta var tveggja metra sláni í grímubúning með stútfullan sælgætispoka á öxlinni og ég gat ekki betur séð að hann væri að fara að borga íbúðarsjóðslánin sín! Á þessi dagur nú ekki að vera fyrir litlu börnin eða hvað? Þegar ég keyrði aftur heim fór ég að taka eftir því að flest ,,börnin" sem ég kom auga á voru svona frekar í stærra lagi. Eiginlega bara alveg rosalega stór. Hvað er eiginlega að gerast í þessu þjóðfélagi? 'Eg man að í mína tíð þá þótti það svoleiðis skammarlegt að taka þátt í hverju sem gat bendlað mann við að vera barnalegur að maður forðaðist það eins og heitan eldinn. Ég og mínir vinir hefðum aldrei látið sjá okkur í grímubúningum niður í bæ eftir 11 ára aldur. Það hefði bara verið of mikil niðurlæging, jafnvel þótt að sælgæti væri í boði. Krakkar í dag kunna greinilega ekki að skammast sín og láta sig hafa það að klæða sig upp sem engla, prinsessur og kúreka bara af því að nammi-græðgin er að drepa þau. Meira að segja strákar sem kláruðu múturnar fyrir 2 árum taka lagið með dimmum karlmannsröddum klæddir eins og Tele-Tubbies eða hvað þessar fígúrur heita og heimta svo nammi fyrir vikið. Ég hef enga trú á að um afturhvarf til sakleysis sé að ræða. Þetta er hreinn og klár buisness, á því er enginn vafi. Hvað varð um öll litlu börnin sem þetta var nú upphaflega gert fyrir? Ég er viss um að stóru ,,börnin" taka þau úr umferð eða sitja fyrir þeim og stela namminu þeirra. Svei mér þá ég er bara stórhneyksluð!
Nínos hefur tjáð sig.
Myrkfælni og Mjólkuróþol
'Eg og Lázaro fórum í Bónus um daginn sem er ekki í frásögur færandi nema þannig vildi til að við ákváðum að kaupa skyr. Ég greindist með mjólkuróþol fyrir ca.2 árum og hefur skyr því ekki komið inn fyrir mínar varir síðan þá. Þegar Lázaro ætlaði síðan að fara að gæða sér á skyrinu morguninn eftir fylltist ég ólýsanlegri löngun til þess að fá mér líka. Eftir 2 ára skyrsvelti var ég beinlínis orðin forvitin að rifja upp bragðið og því féll ég í freistni og hámaði í mig stóra skál af skyri, náttúrulega flæðandi með mjók og sykri. Þetta var dásamleg máltíð og nákvæmlega 12 klst. síðar lá ég nær dauða en lífi uppí sófa, með tárin í augunum og hræðilegan ristilkrampa. Ég hélt bara að ég væri að fara að fæða barn eða eitthvað, svo miklar voru kvalirnar! Síðan mátti ég setja á klósettinu í MJÖG langan tíma og hreinlega dæla ofan í klósettið vökva sem sprautaðist úr......ok. Þetta eru kannski orðnar einum of nákvæmar lýsingar, you get the picture. Lexían er: ekki vera svona ógeðslega gráðug! Talandi um klósettferðir, þær eru nú orðnar að sérstöku vandamáli fyrir mig sökum þess að síðan á síðasta föstudag hef ég verið haldin ofsafenginni myrkfælni. 'Astæðan er hryllingsmyndin
The Ring sem ég og Lázaro fórum á um helgina. Ég elska hrollvekjur og veit ekkert skemmtilegra en að fara í bíó til þess að sjá þær, sérstaklega af því að það getur verið svo erfitt að hræða mig. Ég hef aldrei verið myrkfælin (nema þegar ég er með Roald frænda, en hans myrkfælni er stórhættulega smitandi) svo það kom mér gjörsamlega í opna skjöldu að ég yrði fyrir þessum áhrifum af þessari mynd. 'Eg segi bara fyrir viðkvæmar sálir: EKKI fara á þessa mynd. Þið bíðið þess aldrei bætur. Það er eiithvað EVIL við hana. Roald sagði mér að þetta væri reyndar endurgerð á japanskri hryllingsmynd og að hún væri miklu óhugnanlegri en þessi ameríska. Ég er ekki viss um að ég geti séð hana. Mér fannst reyndar einkennilegt hvað Lázaro, töffarinn mikli, var yfirvegaður á myndinni og þegar við komum heim. Hann sagði eiginlega ekki orð. Síðan varð ég ógeðslega hrædd og viðurkenndi það uppí rúmi. Þá loksins brotnaði hann og sagði að hann væri bókstaflega stjarfur af hræðslu! Ég held að ég, sem vanalega hef stáltaugar, hafi orðið fyrir svona miklum áhrifum af hans hræðslu. Þetta er svo ólíkt mér. Þegar Lázaro fer í vinnuna á morgnana er ég bara að deyja hérna heima. Það bætir reyndar ekki úr skák að ég er að lesa nýjasta smásagnasafnið eftir Stephen King. Ég segi ekki meir. kannski er maður ekkert rosalega klár eða hvað?
